Holografie
Binnen de theoretische natuurkunde is in de afgelopen decennia een nieuwe tak van wetenschap ontstaan: holografie. Theoretisch natuurkundige Marika Taylor onderzoekt deze nieuwe theorie. Zwarte gaten, zo bleek, kunnen het beste worden omschreven in maar twee dimensies en zonder zwaartekracht. Dit heet het holografisch principe. Een drie-dimensionaal beeld wordt opgebouwd uit een twee-dimensionaal beeld. Net als bij een hologram. Door de verhoudingen tussen werelden zonder en met zwaartekracht, kunnen we nieuwe gebieden van de natuurkunde anders gaan begrijpen.
In de snaartheorie gaan onderzoekers ervan uit dat er extra kleine dimensies zijn die we niet zien. Maar holografie gaat veel verder. Volgens deze theorie is één van de drie dimensies die wij denken te zien een illusie. 

Snaren
Het verklaren van alle krachten in de natuur met een allesomvattende theorie, dat is het doel van de theoretische natuurkunde. In de jaren tachtig slaagden natuurkundigen erin om zo’n allesomvattende theorie te maken: de snaartheorie. Deze theorie gaat ervan uit dat de fundamentele bouwstenen van ons universum trillende snaartjes zijn. Om het bestaan van deze snaartjes te verklaren, gaan snaartheoretici uit van wel tien of elf ruimtelijke dimensies. Natuurkundigen van de afdeling Theoretische Natuurkunde van de Universiteit van Amsterdam doen fundamenteel onderzoek naar snaartheorie.

Ze heeft in 2008 de Minerva-Prijs van de Stichting FOM gewonnen voor een artikel over het microscopisch beschrijven van de fysica van zwarte gaten. De Minerva-Prijs is een prijs voor de beste wetenschappelijke publicatie van een vrouw over een natuurkundig onderwerp. Marika Taylor (1974) promoveerde in Cambridge bij Stephen Hawking en is verbonden aan het Instituut voor Theoretische Fysica van de Universiteit van Amsterdam.