Op het grensvlak van water en lucht bestaat een wereld die ogenschijnlijk geregeerd wordt door heel eigen wetten. Zwaartekracht is er natuurlijk wel, maar de schaatsenrijder, de springstaart en de wolfspin lachen daarom. Hoewel ze zwaarder zijn dan water, houden ze hun voeten toch droog. De oppervlakte van het water gedraagt zich door de oppervlaktespanning als een vlies, waarop ze moeiteloos kunnen rennen, springen en roeien.

Hoe het schaatsenrijdertje precies met zijn middelste paar poten over het wateroppervlak roeit, ontrafelde de groep van John Bush aan het Massachusetts Institute of Technology in Boston. Student Brian Chan wist vervolgens een mechanische schaatsenrijder te bouwen van wat blik, enkele roestvrijstalen draadjes en een elastiekje uit een oude sok. Inmiddels is er een meer geavanceerde robot, die voorzichtig zijn eerste stapjes op het water zet.

Tonia Hsieh heeft jarenlang proberen af te kijken hoe de basilisk erin slaagt over water te rennen. Deze hagedis kan op zijn achterpoten over het wateroppervlak racen, maar zie hem maar eens zover te krijgen in je laboratorium. Nu de techniek van het echte beest bekend is, is de beurt aan de technici. Een mechanische basilisk bestaat al, en vertoont zijn kunsten in een opblaasbaar kinderbadje. Best toepasselijk.