Een koopman in zonnecellen gaat met een minireactorontwerp de boer op en groene kardinalen als de Gaia-bedenker James Lovelock en Greenpeace-oprichter Patrick Moore zien in kernenergie de enige mogelijkheid de kloof naar een duurzame energietoekomst te dichten. Moore vindt de uitbreiding van kernenergie zelfs een absolute voorwaarde voor de komst van de duurzame waterstofeconomie. Greenpeace vindt de discussie nuttig maar blijft vierkant tegen de (her)invoering van kernenergie.

Een aantal jaren geleden leken de laatste uurtjes van kernenergie geslagen. Grootgebruikers Duitsland en België besloten zo begin jaren '20 van deze eeuw de laatste kerncentrales te sluiten en ook radioactief Zweden heeft vastgelegd de kernenergie vaarwel te zeggen. De Amerikanen maakten een pas op de plaats en alleen de kernenergiekampioenen Frankrijk en Japan bleven onverdroten gokken op de werkkracht die er te winnen valt met de splitsing van uranium-235. De industrie en kennisinfrastructuur die zich richtte op kernenergie kwijnde en in Nederland is ie zelfs, op wat resten na, geheel verdwenen. Alleen de verrijkingsfabriek Urenco in Almelo en de net niet gesloten centrale in het Zeeuwse Borssele zijn nog wat overblijfselen van wat ooit werd gepresenteerd als een stralende toekomst.

Kernenergie lijkt op sterven na dood, maar de klimaatopwarming en de lange weg naar een duurzame energietoekomst heeft deze fel omstreden technologie weer leven ingeblazen.

Tekst: Arno Schrauwers