In het onderzoek koppelde Klimstra weersgegevens van het KNMI (dat wil zeggen: gemiddelde etmaaltemperatuur, aantal uren regen en aantal uren zonneschijn) aan de gemoedstoestand van bijna 500 adolescenten (13-15 jaar) over 30 dagen. Hij vroeg de adolescenten om per dag aan te geven op een schaal van 1 tot 10, hoe angstig, boos of vrolijk ze zich voelden.  

Uit voorgaande onderzoeken bleek nooit een significant verband tussen iemands stemming en het weer. Klimstra besloot het anders aan te pakken. In plaats van op zoek te gaan naar de gemiddelde invloed van het weer op het humeur (zoals de voorgaande onderzoeken deden), onderscheiddde hij vier types van mensen: zomerliefhebbers, zomerhaters, regenhaters en mensen die neutraal omgingen met het weer.

Door die insteek kreeg hij ineens veel meer inzicht in onze relatie met het weer. Nu bleek weliswaar dat bijna 50 procent van de jongeren totaal niet werd beïnvloed door het weer, maar een iets grotere groep wel. Opvallend genoeg waren daarin de zomerhaters (26,8%) in de meerderheid ten opzichte van de zomerliefhebbers (16,8%) en regenhaters (8,7%).

Het onderzoek is onderdeel van het RADAR-onderzoeksprogramma (Research on Adolescent Development And Relationships) – een onderzoek naar persoonlijkheid en identiteit bij adolescenten. In een eventueel vervolgonderzoek wil Klimstra specifieker ingaan op factoren die hij nu nog links liet liggen, zoals meerdere meetmomenten op de dag, hoeveel tijd de jongeren buiten doorbrengen en en fysieke kenmerken (zoals een lichte huid) die van invloed kan zijn op hun beleving van het weer.