Als een vaste hand ergens belangrijk is, dan is het wel tijdens een operatie. Maar naast artsen moeten ook horlogebouwers, elektronicareparateurs of kunstschilders heel precies kunnen werken. Je kunt natuurlijk je pols ondersteunen, maar dat beperkt de bewegingsvrijheid van je vingers tot enkele centimeters. Een nieuw apparaat, de Active Handrest, maakt nu een combinatie tussen die twee mogelijk.

Bij de Active handrest worden je elleboog en pols ondersteund door een plateau. De Active Handrest meet de positie van een werktuig in de hand, zoals een scalpel, pen of penseel, en beweegt actief mee in elke horizontale richting boven je werkgebied. Dat wordt daardoor vergroot van enkele centimeters naar ongeveer 25 bij 25 centimeter. Wanneer nodig kan het systeem terugkeren naar een bepaalde beginpositie.

De Active Handrest werd ontwikkeld door een team onder leiding van professor William Provancher van de Universiteit van Utah. Hij wil het systeem nu verder doorontwikkelen zodat je er ook verticaal mee kunt bewegen. Provancher wil een bedrijf oprichten om de Active Handrest in productie te nemen. Of om licenties af te geven aan bijvoorbeeld fabrikanten van operatierobots.

Oh ja, nog een laatste voordeel van het systeem: het is minder vermoeiend. Want door vermoeiing kunnen je handen gaan trillen en dat is nou net wat je niet wilt bij een arts…

Ok, het ziet er een beetje vies uit, maar dat maakt het niet minder fascinerend. Regisseur John Fink heeft de Australische zanggroep Kaya gefilmd tijdens een stukje close harmony. Niet hun gezicht, niet hun bewegingen, nee: hun stembanden. Fink bracht een minuscule camera in bij de dames, zodat je in detail kunt zien wat er in hun strottehoofd gebeurt. Hoe die cameraatjes daar terecht kwamen? Dat zie je aan het eind van het filmpje. Enjoy!

Er is hoop voor de met uitsterven bedreigde Tasmaanse duivel. Een klein groepje van de vleesetende buideldieren is immuun voor de gezichtskanker die zich als een lopend vuurtje door de populatie verspreidt. Goed nieuws dus, maar de ontdekking is volgens de Australische onderzoekers nog geen reden om rustig achterover te leunen. De tumor kan razendsnel evolueren en de Tasmaanse duivels alsnog uitroeien. Wel hebben wetenschappers belangrijke tijd gewonnen om een goed vaccin te ontwikkelen tegen deze verwoestende ziekte. Lees meer op Hoe?Zo! Radio.

Dat een plant poep eet, is niets bijzonders. Ze doen het allemaal, via hun wortels. Maar nu heeft een drietal onderzoekers in Maleisië ontdekt dat enkele soorten vleesetende bekerplanten helemaal geen dieren verschalken, maar speciaal zijn geëvolueerd om poep op te vangen van boombewonende zoogdieren. Daaronder de reusachtige Nepenthes rajah, met bekers die tot 35 centimeter hoog kunnen worden en dan ruim 2,5 liter vloeistof bevatten. Lijin Chin, Jonathan Moran en Charles Clarke schrijven dat in het vakblad New Phytologist - dat via slinkse weg online te vinden is. Ze merkten op dat er in die bekers eigenlijk nooit beestjes lagen te verteren, maar wel vaak poepjes.

Uitgebreid onderzoek toonde aan dat toepaja's, bijzondere spitsmuisachtige wezens die waarschijnlijk erg veel lijken op een verre voorouder van de mens, graag op de bekers zitten om nectar van de binnenkant van het deksel te likken. De afmetingen zijn precies zo, dat de dieren tijdens het likken met hun poepertje boven de beker hangen. Hun drolletjes zitten vol stikstof, en dat is wat de plant nodig heeft. Dat is dus ook de reden dat de bekers zo groot zijn: het zijn wc-potten, waarop de toepaja's voor een beloning wel willen plaatsnemen. Meer details over deze potjestraining door planten, en meer foto's, vind je op de site van de BBC.

Je kunt het tegenwoordig zo gek niet verzinnen, of er bestaat wel een evolutionaire verklaring voor. Menselijk gedrag, religie, ja zelfs over kunst heeft Darwin ver over de rand van zijn graf wel iets te zeggen. Vaak interessant, maar soms wel erg ver gezocht. Brian Boyd doet in het kersverse tijdschrift The Evolutionary Review een poging om een evolutionair licht te laten schijnen over ... strips. Die 'inspireren ons om kant-en-klare oplossingen te overstijgen en nieuwe problemen op te lossen', vindt Boyd. Strips 'zijn het toppunt van ons evolutionaire vermogen om nieuwe oplossingen te vinden voor nieuwe problemen'. Tsja. Ik ben dol op evolutionaire verklaringen, maar ik geloof dat ik toch liever gewoon geniet van een goeie strip dan hem kapot te analyseren.