Gebouwen verbruiken 40 procent van alle energie in de Verenigde Staten. En maar liefst 70 procent van alle elektriciteit. Amerikaanse onderzoekers keken of dat niet zuiniger kan en kwamen tot een opmerkelijke conclusie. Door de architectuur van het internet te gebruiken, is een totale energiebesparing van ongeveer 20 procent mogelijk. Het ‘geheim’ zit in een meer intelligent ontwerp van toekomstige gebouwen, waarbij verwarming- en koelingsystemen met elkaar communiceren. Een praktijkvoorbeeld van energieverspilling komt van een van de gebouwen van het Massachusetts Institute of Technology (MIT), waar twee van de drie onderzoekers werken. De airconditioning in dat gebouw begint al vier uur voordat de werkdag begint automatisch met koelen, terwijl dat vaak ook in een half uur kan. En de airconditioning koelt ook als de buitentemperatuur lager is dan de gewenste binnentemperatuur. De airconditioning zou direct moeten handelen afhankelijk van de momentsituatie. Bijvoorbeeld door het inschakelmoment flexibel aan te passen, en actief gebruik te maken van koelere buitenlucht. Het aanleggen van nieuwe intelligente regelsystemen met sensoren in bestaande gebouwen is echter heel duur. Het onderzoek richt zich daarom op toekomstige gebouwen, en heeft volgens de onderzoekers veel potentie om energieverbruik, energiekosten en CO2-uitstoot terug te dringen.

De nieuwste generaties kleine elektronica verbruiken steeds minder elektriciteit. Volgens Amerikaanse onderzoekers is het al bijna zover dat elektriciteit opgewekt door lichaamsbewegingen batterijen kan vervangen. Zij ontwikkelden een nieuw flinterdun en flexibel materiaal dat lichaamsbewegingen in elektriciteit kan omzetten. Longkracht zou al voldoende zijn om een pacemaker te laten werken. De loopbeweging van de hiel kan zelfs voldoende vermogen leveren voor een mobiele telefoon. Om die energie te vangen en om te zetten in elektriciteit, ontwikkelden de onderzoekers een superdun en flexibel ‘piëzo-rubber’. Dit unieke materiaal bestaat uit minuscule strookjes piëzo-elektrisch materiaal, niet dikker dan 1/50 duizendste van een mensenhaar, bevestigd op flexibele strookjes siliconenrubber. Lees verder op Noorderlog.

Wat doe je als je op een afgelegen eilandje woont en je wilt een geboortekaartje naar je familie op het vaste land sturen? Zelf de overtocht maken is niet zo’n goed idee, zeker als er net een kleintje bij is gekomen.
In de jaren dertig werd daar al wat op gevonden: raketpost. Reken uit hoeveel brandstof je nodig hebt, zet de raket in de goede hoek en hou een beetje rekening met de wind. Dan moet je deze uit de klauwen gewassen vuurpijl wel aardig van A naar B kunnen krijgen.
Het geboorteverhaal komt van het Schotse eilandje Scarp, waar in 1934 een brief op deze manier verstuurd werd. Jammer alleen dat de Duitse wetenschapper Zucker vervolgens door zijn Nazi-thuisland werd gearresteerd, hij had immers rakettechnologie met de Britten gedeeld…

In de jaren tachtig keek iedereen gefascineerd naar Michael Knight en zijn trouwe (auto)maatje Kitt. De sprekende en denkende auto kwam altijd op tijd opdagen om Michael uit de problemen te halen en samen waren ze onverslaanbaar.
Tegenwoordig is het besturen van dingen met je stem al niet meer zo heel bijzonder, maar bij een auto lijkt het toch een beetje link. Wat nou als je het woordje 'stop' niet goed verstaan wordt...
Toch is deze luisterende auto uit 1930 wel leuk en misschien ook nu nog handig voor op de parkeerplaats. (Popular Science juni 1930)

Loop de eerste de beste elektronicawinkel binnen en de piepkleine mp3-spelers, multifunctionele mobieltjes en megagrote platte tv-schermen stralen je tegemoet. Al deze hightech elektronica vormt een schril contrast met de middeleeuws aandoende werkplaatsen in Afrika en Azië waar veel van dat spul na een paar jaar terechtkomt. Straatarme mensen slaan daar beeldschermen kapot en verbranden printplaten om kleine restjes goud en zilver te winnen. Wat ze zelf niet aan zwaar giftige en kankerverwekkende dampen inademen, waaiert uit over landbouwgronden en leefgebieden. Een flink deel van die zogenaamde e-waste komt via legale of illegale weg uit Europa en Amerika. Maar onderzoekers van het United Nations Environment Programme (UNEP) luiden deze week de noodklok met een rapport over de explosieve toename van de eigen e-waste in ontwikkelingslanden. Wereldwijd gaat het om een toename van 40 miljoen ton per jaar aan oude mobieltjes, laptops, printers, tv’s en koelkasten. Steeds meer organisaties maken zich hard voor goede recyclingfabrieken wereldwijd en een verbod op het gebruik van giftige stoffen in elektrische en elektronische producten. Lees verder op Noorderlicht.