Maak kennis met Schistosoma mansoni: de bilharziaparasiet. Dit prachtige plaatje is ter beschikking gesteld door de Electron Microscope Facility (Universiteit van Montana, USA). Je ziet hier een mannetje (oranje) en een vrouwtje (groen). Ze vormen een ingenieus liefdeskoppel: Het vrouwtje nestelt zich permanent in een groeve in de lengterichting van het mannetje, en zo vormen ze samen een nieuw individu. Aan deze liefdevolle, eeuwigdurende omhelzing danken ze hun naam: schistosoom betekent letterlijk ‘gespleten lichaam’.

De parasiet eet van twee walletjes. De larfjes ontwikkelen zich eerst in een zoetwaterslakje. De mens loopt deze vreemde kostgangers op door contact met besmet oppervlaktewater. De parasieten doorboren de huid, vormen paartjes, en planten zich voort. De eitjes verlaten het lichaam weer via de ontlasting, en zo begint de cyclus van voren af aan. Mens, slak en wormpje zijn in de loop van eeuwen als een precisie-uurwerk op elkaar afgestemd in een proces dat co-evolutie heet.

De trans-Atlantische slavenhandel leidde in Zuid-Amerika evenwel tot een uniek evolutionair experiment. Want niet alleen de slaven, ook de parasieten die ze bij zich droegen, vonden daar een nieuw thuis. Twee Vlaamse parasitologen onderzochten voor het Beagle-project (VPRO, Teleac) hoe de bilharzia-parasiet zich aan de nieuwe omstandigheden heeft aangepast. Komende zondag, in de achtste aflevering van de Beagle-serie, meer over dit onderzoek. Een voorproefje lees je hier, in het Beagle-dossier van W24.

Wat is dit? Maandag lees je het antwoord!

Update: je ziet hier de bilharzia-parasiet, of liever: twee exemplaren ervan. Met het blote oog lijken het vrij saaie wormpjes, witte friemeltjes van een tot anderhalve centimeter lang. Maar onder de microscoop blijkt het diertje van een buitenaardse schoonheid. De kop bestaat uit een grote, gapende mond, met daaronder een reusachtige zuignap. Daarmee kan het wormpje zich langs de binnenkant van de bloedvaten verplaatsen. Een anus hebben ze niet. Onverteerd voedsel braken ze uit. Het bloed spoelt het wormenbraaksel eenvoudig weg.

Op het plaatje zie je een mannetje (bruin) en een vrouwtje (groen). Ze vormen samen een ingenieus liefdeskoppel: Het vrouwtje nestelt zich permanent in een groeve in de lengterichting van het mannetje, en zo vormen ze samen een nieuw individu. Aan deze liefdevolle, eeuwigdurende omhelzing danken ze hun naam: schistosoom betekent letterlijk ‘gespleten lichaam’.

Het mooie plaatje komt van de Electron Microscopy Facility, van de Universiteit van Montana,USA. Even doorklikken, want er staat nog veel meer moois online.

Meer over de bilharzia-parasiet kun je lezen in De mens, de worm en de slak, een nieuwe aflevering in het Beagle-dossier van W24.

Het plankonteam van de Beagle is op een nog onbekende zoutwatervlo gestuit. De zoutwatervlo is gevangen bij het Portugese eilandje Selvagem Grande (tussen Madeira en de Canarische Eilanden), door plankton-dompteur Wim van Egmond en marien bioloog Katja Philippart op 10 september 2009. Opvallend zijn de enorme spierbundels linksboven. Van Egmond heeft dit type nog nooit eerder heeft gezien. Misschien is het wel een nieuwe soort. Wie weet meer over dit beestje? Reacties meer dan welkom.

Vier dimensies kan iedereen zich nog wel voorstellen: lengte, breedte, diepte en tijd. Maar als het er meer dan vier worden, dan schiet ons voorstellingsvermogen tekort. Toch zijn er wetenschappers die denken dat er wel tien dimensies bestaan. Lisa Randall schreef al een boek over al die verborgen dimensies, en heeft nu een nieuw platform gevonden voor haar ideeen: opera.

De Spaanse componist Hector Parra vroeg haar om een libretto te schrijven. Bijzondere geluiden en instrumentaties ondersteunen Randall’s ideeen over de gebogen ruimtetijd in Hypermusic Prologue. De opera komt in november naar Barcelona en daarna naar Luxemburg en Brussel.

Mensen die het al jaren populaire online-game World of Warcraft spelen, brengen vele uren door in een virtuele wereld. Elk karakter in het spel wordt dus in ieder geval nog aangestuurd door een echt mens van vlees en bloed. Toch? Nee dus. Twee programmeurs hebben nu code geschreven die de karakters gewoon door laat spelen terwijl hun eigenaar iets anders doet. Nog even, en de virtuele werelden hebben helemaal geen mensen meer nodig. Kunnen die weer eens een kijkje in de echte wereld nemen.