Mobieltjes en PDA’s worden steeds compacter met meer functionaliteit. Maar door deze miniaturisering hebben steeds meer mensen problemen om de piepkleine knopjes en toetsenborden ervan te bedienen. Kun je van je eigen lichaam dan geen interactieve gebruikersinterface maken? Dat moeten de onderzoekers van Microsoft en de Carnegie Mellon University gedacht hebben toen ze de Skinput ontwikkelden.

Skinput werkt met een speciale band die je om je bovenarm moet dragen. In de band zit een kleine projector die een interactief touch screen op je handpalm of onderam projecteert. Daar kun je met je vinger op tikken en doorheen scrollen. Net als op een iPhone, maar dan op je arm. In de armband zitten een aantal sensoren die de trillingen registreren die bij elke tik door je arm heen gaan. En de speciale software van Skinput kan aan de opbouw van de trillingen precies zien waar je hebt getikt. Het verschil zit volgens Chris Harrison, onderzoeker aan de Carnegie Mellon University, in het verschil in dichtheid, grootte en gewicht van botten, zacht weefsel en gewrichten.

De volgende stap is om het nog vrij grote prototype fors te verkleinen. Skinput kan dan gebruikt worden in combinatie met minuscule mobieltjes of mp3-spelers.

Denk je apps, dan denk je smart phone. Waarschijnlijk zelfs iPhone. Zeker niet auto. Toch? De Amerikaanse autofabrikant Ford denkt daar anders over, en heeft Microsoft samen met universiteitsstudenten aan het werk gezet om apps te ontwikkelen die draaien op de computers in personenauto's. En dat alles onder het motto Cloud computing in the commute. Eigenlijk een heel logische gedachte van Ford. In je auto heb je immers anders apps nodig dan wanneer je met je smart phone over straat loopt. Denk bijvoorbeeld aan een app die je helpt zuiniger te rijden. En waarom zouden apps zich eigenlijk beperken tot smart phones en auto's? Het lijkt bijna onvermijdelijk: binnenkort zijn ze er ook voor je fietscomputer en je koelkast. Zolang ze maar in verbinding staan met de cloud.

Boodschappen doen zonder lange rijen voor de kassa, wie wil dat nu niet? Binnenkort is het mogelijk dankzij de RFID chip, ofwel de streepjescode van de toekomst. Een RFID (radio frequency identification) chip bevat informatie over een product en kan op afstand worden uitgelezen. De chips zitten nu al in de OV-chipkaart, ons nieuwe paspoort, de toegangspasjes van uw bedrijf en op de verpakkingen van veel consumptieartikelen. Technisch gezien allemaal buitengewoon interessant. U doet rustig boodschappen en bij de uitgang is alles al keurig afgerekend via de RFID chips in uw boodschappen en bankpas. Maar de digitale sporen die u achterlaat worden met deze nieuwe technologie vele malen groter. Hoe veilig is zo’n chip eigenlijk? In 2008 kraakte een onderzoeksgroep al de beveiliging van de OV-chipkaart. Is deze ondertussen voldoende beveiligd, of loopt onze privacy gevaar? Bekijk het vanavond in Labyrint, het nieuwe wetenschapsprogramma van VPRO en Teleac.

Uitzending: woensdag 17 maart, 20.50 hr, Ned 2.

Pacemakers, levensechte protheses en hersenimplantaten; mens en techniek raken steeds meer met elkaar verweven. Maar wanneer is een mens nog een mens te noemen? Verdringt de Robo sapiens langzaam de Homo sapiens? En is een liefdesrelatie met een robot denkbaar?

Hoe?Zo! Radio organiseert in samenwerking met Museum Boerhaave een debat met als centrale vraag Heeft de Robo sapiens de toekomst? Publiek is van harte welkom het debat bij te wonen op woensdag 17 maart 2010 van 20.00 tot 21.00 uur in Museum Boerhave te Leiden. Entree is gratis. Uitzending van het debat: donderdag 18 februari 2010 van 21.00 en 22.00 uur op Radio 5 (747AM). Ook te beluisteren als audiostream of podcast via www.hoezoradio.nl

Deelnemers aan het debat zijn:
-    Damiaan Denys, hoogleraar psychiatrie (AMC)
-    Jaap van den Herik, hoogleraar informatica (Universiteit van Tilburg)
-    Jos de Mul, hoogleraar filosofie van mens en cultuur (Erasmus Universiteit)
-    Martijntje Smits, ingenieur en filosoof (Rathenau Instituut)
-    Bart Grob, conservator Museum Boerhaave

Wetenschapsjournalist Marcel Hulspas verzorgt een column en de gespreksleider is Jeroen Dirks.

Amsterdam, Utrecht en Den Haag hadden er al een, maar ook Groningers kunnen nu terecht in hun eigen FabLab. Deze zogenoemde fabrication laboratories bestaan uit weinig meer dan laser- en vinylsnijders en 3D-scanners en printers. Aangevuld met een computer en de juiste software kost de inrichting van een FabLab zo'n 30.000 dollar. Die relatief kleine investering maakt het mogelijk om bijna alles te maken wat maar in je hoofd opkomt. Fablabbers hebben dan ook hoge verwachtingen van het concept. Het tijdperk van de digitale revolutie ligt achter ons, in hun credo; het is tijd voor personal fabrication! Je zou denken dat FabLabs in dit individualistische tijdperk enorm zouden aanslaan, maar je hoort er eigenlijk opvallend weinig over. Vandaar dat ik het hier nog maar eens onder de aandacht breng. De officiele opening van het Groningse FabLab is overigens - echt waar - op 1 april.