De nederige fruitvlieg is het onderwerp van menig wetenschappelijk onderzoek. Hun seksleven is blootgelegd, ze zijn afstandsbestuurbaar gemaakt en de beestjes zijn op stokjes gelijmd om hun hersenactiviteit in vlucht te meten. Ze hebben nog weinig te verbergen, maar hoe ze precies vliegen was nog deels een mysterie. Amerikaanse onderzoekers beschrijven deze week in PNAS hoe ze het vlieggedrag van de fruitvlieg tot in de kleinste details bestudeerden.

En wat blijkt? De fruitvlieg heeft een vluchtstabilisatiesysteem dat net zo werkt als van een moderne straaljager. De onderzoekers zijn in hun artikel kritisch over het vastlijmen van fruitvliegen voor vliegonderzoek. Niet vanuit diervriendelijke motieven overigens, maar omdat het de vlieg beperkt in zijn bewegingen. Deze wetenschappers plakken liever minuscule magneetjes op de rug van de fruitvliegjes. Daarmee kunnen de beestjes vrij in het rond vliegen, zodat elke beweging kan worden geregistreerd. Tijdens hun vlucht werden de beestjes door een magnetisch veld kortstondig uit hun baan getrokken. Een hogesnelheidscamera legde vast hoe ze daarop reageerden.

De fruitvliegen blijken snel te kunnen corrigeren en terug te komen op hun oorspronkelijke vliegroute. Een paar kleine trillende organen (halters) werken als een gyroscopische sensor en detecteren de afwijking. Vervolgens slaan de vliegen asymmetrisch met hun vleugels om hun lichaam terug in de vliegroute te ‘rollen’. Dit lijkt sterk op hoe moderne vliegtuigen met gyroscopische sensoren verstoringen door turbulentie detecteren en dat met lichte vleugelsturingen corrigeren. Al klapwieken die natuurlijk niet.

In de jaren tachtig keek iedereen gefascineerd naar Michael Knight en zijn trouwe (auto)maatje Kitt. De sprekende en denkende auto kwam altijd op tijd opdagen om Michael uit de problemen te halen en samen waren ze onverslaanbaar.
Tegenwoordig is het besturen van dingen met je stem al niet meer zo heel bijzonder, maar bij een auto lijkt het toch een beetje link. Wat nou als je het woordje 'stop' niet goed verstaan wordt...
Toch is deze luisterende auto uit 1930 wel leuk en misschien ook nu nog handig voor op de parkeerplaats. (Popular Science juni 1930)

Vijftien jaar geleden begon het boren naar het beroemde Vostokmeer, een meer begraven onder een bijna vier kilometer dikke ijskap op Antarctica. Anno 2010 hoeven Russische wetenschappers nog maar 100 meter te boren. Spannend, want het water onder het ijs is al een miljoen jaar volledig geïsoleerd van de buitenwereld. En daarmee zou dit wel eens het laatste stukje ongerepte natuur kunnen zijn dat we kennen. Maar voordat het zover is, zijn een paar voorzorgsmaatregelen wel op zijn plaats. Het water van het Vostokmeer mag kosten wat het kost niet in contact komen met micro-organismen van boven het ijs, of met onze atmosfeer. Daarom moet een ultrasteriele cryobot de laatste meters gaan maken. Die smelt zich letterlijk een baan door het ijs. Lees verder op Hoe?Zo! Radio

Malaria is wereldwijd een populair onderwerp om te onderzoeken. Degene die met effectieve middelen tegen de ziekte of de mug komt kan nog wel eens een Nobelprijs winnen. Het Amerikaanse bedrijf Intellectual Ventures heeft nu een muggenscherm waarbij camera’s en lasers samenwerken om muggen te spotten en vervolgens te grillen (New Scientist).
Het zogenaamde fotonische scherm kan werken op zonne-energie en zou volgens de onderzoekers om ieder huis heen geplaatst kunnen worden. De mug wordt gespot en er wordt een minimale hoeveelheid vernietigend laserlicht op het beestje losgelaten. Net genoeg om de zoemende ziektebrenger zo te beschadigen dat hij sterft. Maar hoe weet zo’n scherm nou dat het om een mug gaat en niet om een vriendelijke, knuffelbare hommel?
Hieronder een opname in high-speed van een mug die uit de lucht geknald wordt.

Het fileprobleem zag er in 1938 ongetwijfeld anders uit dan nu. Het was in ieder geval al flink vervelend om vast te staan in een drukke stad. Ook toen werd er al nagedacht over hoe je het verkeer nou het beste kan stroomlijnen. Die ideeën van toen hoor je nu nog steeds. En sommige zijn nu, zo’n zeventig jaar later ook gerealiseerd.
Het klaverblad als kruispunt van de toekomst heeft zichzelf redelijk waargemaakt. Ook een navigatiesysteem is in veel auto’s al te vinden en wordt met automatische remmen druk geëxperimenteerd. Ook rijbanen met verschillende snelheden zijn er wel, maar een snelweg met een aparte verdieping voor trein, vrachtverkeer en auto’s, die ken ik nog niet.
Een afstandsbediening voor stoplichten is helaas nog geen standaardaccessoire en chemische dampen uit het wegdek die uitlaatgassen doen verdwijnen zijn (gelukkig) ook niet toegepast.
Erg leuk om hier in Popular Science verder te lezen wat de toekomstfantasieën voor het verkeer waren anno 1938.