De Spaanse radio-hobbyist Juan Daniël heeft radiosignalen opgevangen van buiten ons zonnestelstel. Hiervoor had hij enkel een zelfgebouwde Perseus radio-ontvanger nodig die hij aansloot op een geleende 40-meter schotel van ESA. De bron van de signalen waren alleen geen aliëns, maar de drieëndertig jaar oude ruimtesonde Voyager I. De Voyager I, die in 1977 werd gelanceerd, is het eerste en enige stukje door mensen gemaakte techniek dat tot nu toe ons zonnestelsel heeft verlaten.

De Voyager bevindt zich op zo'n 17 miljard kilometer van ons vandaan, 3,5 keer de afstand van ons naar Pluto. De radiosignalen van het 18 Watt zendertje aan boord van de sonde doen er 15,5 uur over om onze planeet te bereiken. De radiosignalen produceren een geluid dat bijna klinkt als de hartslag van een baby.

Naast radioamateurs houdt ook NASA nog contact met de Voyager, voornamelijk om onderzoek te verrichten naar de dingen die buiten de grenzen van ons zonnestelsel liggen...

De space shuttle Endeavour is gisteren met succes gelanceerd en is op weg naar het ISS om daar twee nieuwe modules af te leveren. Om te beginnen een nieuw compartiment zodat de astronauten iets meer ruimte krijgen voor hun apparatuur, bijvoorbeeld voor dat ding waarmee ze water uit urine toveren. Maar het mooiste onderdeel dat ze meenemen is toch wel de Cupola – een koepelvormige uitbouw met daarin zeven forse ramen. Het ISS krijgt daarmee een echte room with a view, en dat is een stuk beter dan die kijkgaatjes die de astronauten nu moeten gebruiken om een glimp van het heelal of van onze aarde op te vangen. Maar de ramen zitten er straks niet alleen voor het plezier en vermaak van de astronauten; ze zijn vooral bedoeld om een beter zicht te krijgen op werkzaamheden die de astronauten buiten het ISS moeten uitvoeren. Bovendien hebben de ramen ook aluminium luiken, en die zullen het grootste deel van de tijd dicht zijn om te voorkomen dat ruimtestof of - erger - ruimtepuin de ramen beschadigt.

 Bouw een kanon met een loop van ruim een kilometer lang, hang er een waterstoftank aan en je knalt zo een projectiel de ruimte in dat ruimtestations kan bevoorraden. Natuurkundige John Hunter, die eerder in dienst was van de Amerikaanse luchtmacht, zou zo’n kanon graag bouwen. Dat vertelt hij in een college voor Google Tech Talk. Het grote voordeel volgens hem: het gebruik van een kanon is vele malen goedkoper dan het gebruik van raketten voor de bevoorrading van ruimtestations.

Het is een hele kunst om de voorraad de ruimte in te slingeren. De ‘kanonskogel’ moet een snelheid van 11,2 kilometer per seconde hebben om door de zwaartekrachtvelden van de aarde heen te komen. De lange loop van het kanon, de druk van de waterstof en de draaiing van de aarde zouden daarvoor moeten zorgen. Omdat een kilometerlange kanonsloop niet echt goed hanteerbaar is, wil Hunter deze aan een platform in zee hangen. De loop zou bewogen kunnen worden in het water en zou zo in de juiste richting gedraaid kunnen worden. Mensen moet je er trouwens niet de ruimte mee in willen schieten: de kracht op het projectiel is zo groot, dat je als mens helemaal platgedrukt zou worden bij het afschieten ervan. Hunter hoopt snel investeerders te vinden voor de bouw van zijn superkanon. Geschatte kosten: 500 miljoen.

In 2008 kreeg de ISS de speciale urinezuiveringsunit aan boord. De bedoeling was om uit urine en uit rondzwevend lichaamsvocht van de astronauten vers drinkwater te maken. Zo'n 23 liter per dag. Volgens persbureau Reuters kostte het apparaat 250 miljoen dollar, maar helaas krijgen de astronauten nog niet echt waar - of water - voor hun geld. De astronauten hebben teveel calcium in hun bloed, waardoor het apparaat niet goed werkt. Inmiddels heeft men zich op de grond, bij NASA, helemaal gestort op de biochemie van urine. "We weten meer van urine dan ons lief is", aldus een van de betrokken onderzoekers. Mogelijk heeft het teveel aan calcium te maken met verlies aan botdichtheid, die weer het gevolg is van langdurige gewichtloosheid. Tijd om wat Calgon die kant op te sturen?

De arme Phoenix Lander staat te verkleumen op het Marsoppervlak. Een jaar geleden, in november 2008, staakte de robot zijn grondonderzoek op Mars. De winter kwam eraan en door de afname van zonlicht kon het apparaat niet meer genoeg energie opwekken om door te werken. Maar aan een flinke kerstvakantie was de Phoenix Lander ook wel toe: zonder te klagen heeft de grondrobot 5 maanden lang het Marsoppervlak onderzocht, twee maanden langer dan gepland!

Eind augustus nam NASA weer eens een kijkje naar de vakantievierende Phoenix Lander. Met de HiRISE camera (die in een baan rond Mars vliegt) maakten ze deze foto van de plek waar de Marsrobot een jaar geleden tot stilstand kwam. Ondanks de slechte beeldkwaliteit – veroorzaakt door atmosferische waas en slechte lichtomstandigheden – konden ze de verkleumde Phoenix Lander signaleren. De robot (met rood omcirkelt) is bedekt onder een flinke laag bevroren koolstofdioxide.

Begin 2010 hoopt NASA de Phoenix Lander uit z’n winterslaap te wekken, door er contact mee op te nemen. Maar vanwege de lange periode dat het apparaat met vorst bedekt is geweest lijkt de kans dat dit gaat lukken klein...

We houden je op de hoogte!