Mobieltjes en PDA’s worden steeds compacter met meer functionaliteit. Maar door deze miniaturisering hebben steeds meer mensen problemen om de piepkleine knopjes en toetsenborden ervan te bedienen. Kun je van je eigen lichaam dan geen interactieve gebruikersinterface maken? Dat moeten de onderzoekers van Microsoft en de Carnegie Mellon University gedacht hebben toen ze de Skinput ontwikkelden.

Skinput werkt met een speciale band die je om je bovenarm moet dragen. In de band zit een kleine projector die een interactief touch screen op je handpalm of onderam projecteert. Daar kun je met je vinger op tikken en doorheen scrollen. Net als op een iPhone, maar dan op je arm. In de armband zitten een aantal sensoren die de trillingen registreren die bij elke tik door je arm heen gaan. En de speciale software van Skinput kan aan de opbouw van de trillingen precies zien waar je hebt getikt. Het verschil zit volgens Chris Harrison, onderzoeker aan de Carnegie Mellon University, in het verschil in dichtheid, grootte en gewicht van botten, zacht weefsel en gewrichten.

De volgende stap is om het nog vrij grote prototype fors te verkleinen. Skinput kan dan gebruikt worden in combinatie met minuscule mobieltjes of mp3-spelers.

Denk je apps, dan denk je smart phone. Waarschijnlijk zelfs iPhone. Zeker niet auto. Toch? De Amerikaanse autofabrikant Ford denkt daar anders over, en heeft Microsoft samen met universiteitsstudenten aan het werk gezet om apps te ontwikkelen die draaien op de computers in personenauto's. En dat alles onder het motto Cloud computing in the commute. Eigenlijk een heel logische gedachte van Ford. In je auto heb je immers anders apps nodig dan wanneer je met je smart phone over straat loopt. Denk bijvoorbeeld aan een app die je helpt zuiniger te rijden. En waarom zouden apps zich eigenlijk beperken tot smart phones en auto's? Het lijkt bijna onvermijdelijk: binnenkort zijn ze er ook voor je fietscomputer en je koelkast. Zolang ze maar in verbinding staan met de cloud.

Amsterdam, Utrecht en Den Haag hadden er al een, maar ook Groningers kunnen nu terecht in hun eigen FabLab. Deze zogenoemde fabrication laboratories bestaan uit weinig meer dan laser- en vinylsnijders en 3D-scanners en printers. Aangevuld met een computer en de juiste software kost de inrichting van een FabLab zo'n 30.000 dollar. Die relatief kleine investering maakt het mogelijk om bijna alles te maken wat maar in je hoofd opkomt. Fablabbers hebben dan ook hoge verwachtingen van het concept. Het tijdperk van de digitale revolutie ligt achter ons, in hun credo; het is tijd voor personal fabrication! Je zou denken dat FabLabs in dit individualistische tijdperk enorm zouden aanslaan, maar je hoort er eigenlijk opvallend weinig over. Vandaar dat ik het hier nog maar eens onder de aandacht breng. De officiele opening van het Groningse FabLab is overigens - echt waar - op 1 april.

Ik zie steeds meer mensen die hun stereoset op zolder zetten ten faveure van een kek klein sounddockje voor hun iPod of Iphone. Qua geluid natuurlijk een hopeloze achteruitgang, maar ja, het ziet er geinig uit en bespaart ruimte. En ook fijn voor mensen zoals ik, die voor de prijs van een paar van die inferieure ipod-speakers een fantastische stereoset vonden op marktplaats. Die doe ik voorlopig niet meer weg, tenzij onderzoekers van de universiteit van Dallas hun woord houden en ons gaan verblijden met onzichtbare speakers van hoge kwaliteit. Zij ontwikkelden een bosje koolstof nanobuisjes, die uitstekend geluid schijnen voort te brengen als je er een laserstraal op loslaat. De speakers zijn 'extreem dun, licht en bijna transparant', beloven de onderzoekers. Je plakt ze je dus gewoon op je muur of raam. Ook handig: omdat ze geen stroom nodig hebben, zijn ze draadloos. Nu maar hopen dat de ramen niet uit de kozijnen trillen als je het volume te ver opendraait.

Gezondheid is natuurlijk een serieuze zaak, maar je kunt er ook een spelletje van maken. Zoals in de jaren 90 hele volksstammen hun tamagotchi verzorgden met virtuele aandacht en hapjes, zo kun je nu je eigen welzijn monitoren met een snel uitdijend arsenaal aan gadgets. Met de Zeo slaapcoach meet je de kwaliteit van je slaap, de BodyMedia Fit houdt calorieverbruik en hartslag in de gaten en met de Philips DirectLife kun je gezondheidsdoelen stellen en bereiken. Erg leuk is ook de FitBit, een soort geavanceerde stappenteller die al je bewegingen monitort. Op zich niet zo bijzonder, maar de kneep zit hem in de interface. Als je meer gaat bewegen, groeit er op het display langzaam een bloemetje. Een simpele maar doeltreffende beloning voor je inspanningen. Het enige wat nog een barriere kan vormen is de prijs: 100 dollar. Misschien een idee voor de zorgverzekeraars om ze gratis uit te delen? Dat scheelt zowel ons als hun een hoop geld.