De onovertroffen tv-serie Dat willen wij ook liet jaren geleden al zien dat er hard gewerkt werd aan het ontrafelen van de geheimen van de gekko, die nooit uitglijdt en moeiteloos aan één teen aan het plafond kan hangen. Een van de doelen van het onderzoek aan de Stanford universiteit was het ontwikkelen van robots die hetzelfde kunnen. Een primitieve versie was er al in 2005. Dankzij geld van onder meer het Amerikaanse ministerie van defensie gaan de ontwikkelingen door, kun je zien op de site van het project: Stickybot III. Met zijn 16 motoren en zolen van minuscule rubber haartjes klimt het apparaatje inderdaad gemakkelijk tegen muren op. Z'n snelheid lijkt nog weinig op wat echte gekko's laten zien als ze naar een vliegje toe sprinten, maar toch, het ziet er spannend uit. Kijk maar.

In 1966 voorspelde het BBC-programma Tomorrow's World dat er tien jaar later een huishoudrobot verkrijgbaar zou zijn, die kon stofzuigen, koken en afwassen. Zie dit videofragment. Leuk bedacht, maar de werkelijkheid is ook meer dan vijftig jaar later heel anders. In een enkel huis scharrelt een stofzuigrobotje rond, maar een groot succes is dat nooit geworden. En in de keuken staan allerlei apparaten, maar geen robot om ze te bedienen. Het lukt een robot nog niet eens om een pannenkoek zonder brokken in de pan om te draaien. Of toch... drie Italiaanse onderzoekers doen er iets aan. Ze hebben een robotarm geleerd pannekoeken te keren, zoals je hieronder kunt zien. En in een tweede filmpje leert de arm strijken. Het gaat dus langzaam de goede kant op. Misschien krijgt ieder huis over een jaar of vijftig toch nog zijn huishoudrobot. Of eerst misschien een robotslaaf, bestuurd door iemand uit een lagelonenland.

A robot learning to flip pancakes from Sylvain Calinon on Vimeo.

Natuurlijk, Alice in Wonderland in drie dimensies bekijken in de bioscoop is een leuke ervaring. Maar zou het niet nog veel leuker zijn om je eigen belevenissen terug te bekijken in 3D? Om je vakantiekiekjes en de eerste stapjes van je zoontje van het scherm te zien loskomen? Het lijkt mogelijk te worden met een nieuwe 3D camcorder. Voor een paar honderd dollar kun je in augustus zo'n apparaatje kopen, en voor eenzelfde bedrag koop je er een foto/filmlijst bij om alles in 3D op af te spelen. En het leukste: je hebt geen brilletje nodig om het 3D-effect te ervaren. Een ubercoole gadget, zou ik zo denken.

Het wondermateriaal grafeen is al meer dan dertig jaar superveelbelovend. Deze koolstofmatjes van een atoom dik zijn supergeleidend, flexibel, rekbaar en oersterk. De mogelijke toepassingen schier oneindig. Je kunt er computers van maken, beeldschermen, een waterstoftank of zelfs een ruimtelift.

Maar je blijft natuurlijk geen dertig jaar veelbelovend als er geen addertje onder het gras zit. Het probleem is namelijk dat grafeen moeilijk in grote hoeveelheden is te produceren, wat toepassing op grote schaal moeilijk maakt. Of beter: dat was het probleem. Koreaanse wetenschappers zijn er nu in geslaagd om een flexibel grafeen-vel te maken met een diagonaal van 30 inch, ofwel 76 centimeter. Dat is het formaat van een gemiddelde televisie. Een flinke stap voorwaarts dus, hoewel het op dit moment nog moeilijk is om schermen te maken zonder dode pixels.

Grafeen lijkt vooral erg geschikt om touchscreens van te maken. En omdat grafeen zo goed kan rekken en strekken, lijkt het slechts een kwestie van tijd voordat vrijwel elk oppervlak kan worden veranderd in een interface. De buigzame computer komt eraan!

Meer dan twintigduizend Nederlanders krijgen er ieder jaar mee te maken: een herseninfarct. Een bloedstolsel sluit een slagader in het hoofd af, en zonder bloed en zuurstof sterft een deel van het hersenweefsel. Dat kan direct levensbedreigend zijn, maar ook tot blijvende invaliditeit leiden. Snel ingrijpen is belangrijk, bijvoorbeeld met medicijnen die bloedstolsels oplossen. Maar het kan ook anders: met de hersenstofzuiger.

Dr. Mayank Goyal van de universiteit van Calgary sprak gisteren op een Canadees beroerte-congres over dit opmerkelijke Amerikaanse apparaat. Hij meldde dat 27 landgenoten met succes behandeld zijn. De ‘stofzuigerslang’ gaat via de lies naar binnen en wordt door de aderen tot vlak bij het bloedstolsel gebracht. Dan gaat de pomp aan en verdwijnt het stolsel uit de hersenen.

Goyal vertelde zijn vakgenoten hoe je aan een CT-scan kunt zien bij welke patiënten de procedure een grote slaagkans heeft. Maar, zo voegde hij er aan toe, het vergt jaren van training en een optimale samenwerking tussen chirurgen en radiologen om de ingreep tot succes te brengen. Het apparaat is inmiddels ook in Europa verkrijgbaar. Hopelijk zijn chirurgen hier inmiddels flink aan oefenen geslagen.

Het was even een kleine hype vorig jaar, toen Stephen Wolfram zijn wetenschappelijke zoekmachine Wolfram Alpha introduceerde. De zoekmachine spuugt kant-en-klare grafieken, formules en andere data uit in antwoord op specifieke vragen. Interessant voor een kleine doelgroep, maar het publiek wist de site nauwelijks te vinden. Daarom richt Wolfram zich nu op een andere markt: e-books. Die kunnen met behulp van de zoekmachine namelijk eenvoudig worden voorzien van interactieve grafieken, diagrammen en real-time gegevens.

Het succes van de iPad - en de toenemende populariteit van digitale boeken die dat nu al oplevert - zou dus wel eens als geroepen kunnen komen voor Wolfram. Het eerste e-book waaraan de zoekmachine meewerkt is The Elements, over het periodieke systeem. Waar de papieren versie van het boek volstaat met glimmende plaatjes van de verschillende elementen, zit de e-versie stampvol met links naar de vele datasets van Wolfram. Nu maar afwachten of het publiek daar wel op zit te wachten.

Stel: je hebt een horloge van je vader gekregen, en je wilt het ook weer aan je zoon geven. Het erfstuk heeft een rijke geschiedenis, maar dat zie je niet meteen aan het horloge zelf. Tales of Things maakt het mogelijk om die geschiedenis toe te voegen, door tekst, audio en video toe te voegen aan het uurwerk. Simpelweg door er een foto van te maken. De mannen van Tales of Things voegen vervolgens een unieke tag toe aan het object, en die kan je weer verbinden aan bestanden die je uploadt. Op die manier kun je vrienden en bekenden - of toekomstige generaties - laten delen in de geschiedenis van je favoriete dingen. Bekijk hier hoe het werkt:

Trailer for Tales of Things from digitalurban on Vimeo.

Een nieuw accessoire, het Gaming Vest, simuleert de ‘sensaties’ van neergemaaid worden met een Uzi, neergeknald worden met een pistool en steekpartijen, explosies en raketinslagen. De Amerikaanse arts die het vest ontwikkelde, zocht eigenlijk een manier om gevangenen op afstand medisch te onderzoeken. Maar een vest dat virtuele slachtpartijen simuleert vond hij kennelijk leuker, nuttiger of makkelijker.

Via een usb-kabeltje kun je het vest aansluiten op je pc. Een kleine luchtcompressor simuleert via vier luchtkamers voorop en vier achterop het vest de kogelinslagen, steekwonden en raketscherven. Afhankelijk van waar je wordt geraakt, voel je tijdens het gamen prikken in je buik, borst of rug.

Zoek je een wat meer vredelievende virtuele ‘sensatie’, dan is de HaptiHug misschien wat voor jou. Dit vest simuleert geen impact van dodelijk wapentuig, maar knuffels, omhelzingen en emoties. In het HaptiHug vest zit rondom een soort brede band met twee handen eraan die door twee elektromotoren wat strakker wordt getrokken als je een virtuele knuffel krijgt. Voor positieve emotie is er een trillende vlinder op je maag en een grote rode hartvormige hartslagsimulator op je borst simuleert angst of woede.

We kunnen hiet natuurlijk niet elke app gaan reviewen, maar soms moet je een uitzondering maken. Plink, een Britse startup die net is opgeslokt door Google, maakt van je telefoon een soort museumgids. Maak een foto van een schilderij, en plink maakt onmiddellijk contact met de 'cloud'. Daarin drijft een database met informatie over duizenden schilderijen, die na herkenning wordt doorgestuurd naar je mobieltje. Zelfs als je niet recht voor het schilderij staat, herkent Plink het vaak nog. Dat belooft wat, vooral als er steeds meer databases worden upgeload naar de cloud voor algemeen gebruik.

Je kunt nog zulke goede voornemens hebben, de truc is natuurlijk om ze om te zetten in gedrag. Avatars kunnen daarbij helpen, blijkt uit onderzoek van Stanford University. Kijk een tijdje naar een filmpje waarin een op jou lijkende avatar zich in het zweet werkt, en de kans is groot dat je daarna aan het flink aan het sporten slaat. Een controlegroep keek naar een filmpje waarin hun avatar maar wat rondhing, en die sportten daarna een uur minder dan de eerste groep.

Om iets te doen, moet je het je eerst goed kunnen voorstellen, verklaren de onderzoekers. De avatars helpen daarbij: ze kunnen je dromen tastbaar maken. Nu maar hopen dat het ook werkt voor anderen dingen dan sport. Wat te denken van een klavierleeuw als avatar; zou je dan je toonladders harder gaan oefenen? Of een Nobelprijs winnende professor-avatar; ga je daar beter van studeren? Dat mogen ze wat mij betreft snel gaan onderzoeken.

De kosten in de gezondheidszorg rijzen de pan uit. Onderzoekers zoeken naar manieren om patiënten strenger in de gaten te houden, of ze hun pilletjes wel nemen en voldoende revalideren na een operatie. Dit gaat namelijk vaak mis, met onnodige ziekenhuisopnames tot gevolg. Onderzoekers aan de Universiteit van Florida ontwikkelden een ‘klikpil’, die is uitgerust met een kleine microchip en een antenne gemaakt van zilveren nanodeeltjes. De arts krijgt bericht zodra je maagsappen de pil beginnen op te lossen. Je maagzuur verteert vervolgens ook de antenne, maar de microchip moet via je spijsverteringskanaal zijn weg naar buiten vinden. Hopen dat hij niet in je blinde darm blijft steken.

Ook aan de Universiteit van Maastricht willen ze patiënten meer kunnen bespieden. Om te zien of iemand die voor zijn revalidatie moet sporten, niet stiekem thuis voor de tv gaat zitten. De Maastrichtse onderzoekers ontwikkelden een ‘intelligente bewegingsmeter’, die het dagelijks bewegingspatroon van patiënten analyseert en doorspeelt naar de arts. Die kan dan meteen boos opbellen, maar ook je zorgverzekeraar zal luiheid in de toekomst ongenadig afstraffen.

Een telefoon die automatische degene belt aan wie je denkt; het klinkt als een recipe for disaster. Je moet er toch niet aan denken wat er gebeurt als je heimelijk verliefd bent. Of een wraakactie aan het voorbereiden bent op je baas. Maar zo blijkt de NeuroPhone gelukkig niet te werken. Het is een app voor de iPhone, aangevuld met een lichtgewicht hersenscanner van Emotiv. En hij belt niet iedereen die even door je gedachten flitst, maar laat de gezichten van je contactpersonen zien, en belt vervolgens degene aan wie je denkt door ernaar te kijken. Hij meet dus niet je oogbewegingen, maar je hersenactiviteit. Scheelt een hoop gescroll door je contactpersonen, claimen de uitvinders van Dartmouth College.

Eigenlijk niet eens zo bijzonder dus, deze app. Maar de combinatie van een mobieltje met een hersenscanner zou in de toekomst wel eens fascinerende mogelijkheden kunnen bieden. Misschien kan de scanner binnenkort wel emoties herkennen, zodat je die mobiel kunt delen, denken de onderzoekers. Over sociale media gesproken.

De vliegende auto is al ruim een eeuw de toekomstdroom van menig uitvinder. Deze zomer gaat bij Red Baron’s Antiques een van talloze prototypes onder de hamer: de Roadable Aircraft van Frank Skroback. Deze Amerikaanse uitvinder wilde een vliegmachine bouwen waarmee hij op de openbare weg kon opstijgen en landen. In 1921 en 1925 had hij al patenten aangevraagd op een ‘Flying Machine’ met meerdere sets dubbeldeksvleugels achter elkaar, maar hij zou de machine pas in 1934 bouwen. Nadat hij had gelezen over het zelfgebouwde vliegtuig Pou du ciel (‘Vliegende vlo’) van de Franse meubelfabrikant Henri Mignet. De 6,4 meter lange creatie van Skroback is gemaakt van een buizenframe overtrokken met canvas en heeft drie sets dubbeldeksvleugels van 2,1 meter breed. De machine ziet er haast uit als een aubergine met vleugeltjes, maar het is een uniek stuk vliegende autogeschiedenis. Hoewel, het is helaas onbekend of Skroback’s machine ooit een succesvolle vlucht heeft gemaakt. Wie durft het alsnog te proberen?

Mobieltjes en PDA’s worden steeds compacter met meer functionaliteit. Maar door deze miniaturisering hebben steeds meer mensen problemen om de piepkleine knopjes en toetsenborden ervan te bedienen. Kun je van je eigen lichaam dan geen interactieve gebruikersinterface maken? Dat moeten de onderzoekers van Microsoft en de Carnegie Mellon University gedacht hebben toen ze de Skinput ontwikkelden.

Skinput werkt met een speciale band die je om je bovenarm moet dragen. In de band zit een kleine projector die een interactief touch screen op je handpalm of onderam projecteert. Daar kun je met je vinger op tikken en doorheen scrollen. Net als op een iPhone, maar dan op je arm. In de armband zitten een aantal sensoren die de trillingen registreren die bij elke tik door je arm heen gaan. En de speciale software van Skinput kan aan de opbouw van de trillingen precies zien waar je hebt getikt. Het verschil zit volgens Chris Harrison, onderzoeker aan de Carnegie Mellon University, in het verschil in dichtheid, grootte en gewicht van botten, zacht weefsel en gewrichten.

De volgende stap is om het nog vrij grote prototype fors te verkleinen. Skinput kan dan gebruikt worden in combinatie met minuscule mobieltjes of mp3-spelers.

Denk je apps, dan denk je smart phone. Waarschijnlijk zelfs iPhone. Zeker niet auto. Toch? De Amerikaanse autofabrikant Ford denkt daar anders over, en heeft Microsoft samen met universiteitsstudenten aan het werk gezet om apps te ontwikkelen die draaien op de computers in personenauto's. En dat alles onder het motto Cloud computing in the commute. Eigenlijk een heel logische gedachte van Ford. In je auto heb je immers anders apps nodig dan wanneer je met je smart phone over straat loopt. Denk bijvoorbeeld aan een app die je helpt zuiniger te rijden. En waarom zouden apps zich eigenlijk beperken tot smart phones en auto's? Het lijkt bijna onvermijdelijk: binnenkort zijn ze er ook voor je fietscomputer en je koelkast. Zolang ze maar in verbinding staan met de cloud.