De onovertroffen tv-serie Dat willen wij ook liet jaren geleden al zien dat er hard gewerkt werd aan het ontrafelen van de geheimen van de gekko, die nooit uitglijdt en moeiteloos aan één teen aan het plafond kan hangen. Een van de doelen van het onderzoek aan de Stanford universiteit was het ontwikkelen van robots die hetzelfde kunnen. Een primitieve versie was er al in 2005. Dankzij geld van onder meer het Amerikaanse ministerie van defensie gaan de ontwikkelingen door, kun je zien op de site van het project: Stickybot III. Met zijn 16 motoren en zolen van minuscule rubber haartjes klimt het apparaatje inderdaad gemakkelijk tegen muren op. Z'n snelheid lijkt nog weinig op wat echte gekko's laten zien als ze naar een vliegje toe sprinten, maar toch, het ziet er spannend uit. Kijk maar.

Het Britse onderzoeksschip RRS James Cook is teruggekeerd van een missie naar het noordelijke deel van de Atlantische Oceaan. De onbemande duikboot Isis voer driehonderd uur lang op dieptes van zevenhonderd tot 3600 meter en haalde meer dan tien mogelijke nieuwe soorten diepzeewormen, zeekomkommers en kwallen omhoog. Drie nieuwe varianten van de wormensoort Enteropneust acorn, die de onderzoekers in de dieptes van het noordelijke deel van de Atlantische Oceaan aantroffen, behoort tot een groep diersoorten die mogelijk de ontbrekende schakel zijn tussen gewervelde en ongewervelde diersoorten. Bekijk het hele fotoverslag op Noorderlicht.

Bepaalde diersoorten weten zich heel goed aan te passen aan extreme klimaten. Neem de woestijnvleermuis Pipistrellus kuhli. Dit dier overleeft in zeer droge en hete woestijngebieden. En dat is opmerkelijk, vinden Israëlische onderzoekers, want een vleermuis raakt normaal als hij vliegt snel zweetvocht kwijt via zijn grote onbedekte vleugels. Maar daar heeft de woestijnvleermuis iets op gevonden.

De onderzoekers kwamen erachter dat het dier water kan vasthouden door de vetsamenstelling van zijn huid te veranderen. Hierdoor verliest hij in totaal maar tachtig procent van het water dat andere vleermuissoorten kwijtraken, die niet in de woestijn leven. De onderzoekers presenteerden hun onderzoeksresultaten deze week op de jaarlijkse bijeenkomst van de Society for Experimental Biology in Praag. Op basis van hun ontdekking willen ze meer vleermuissoorten gaan bestuderen, om er precies achter te komen hoe deze dieren reageren op klimaatverandering.

De reis van de Beagle met de clipper Stad Amsterdam is bijna volbracht, zondag 30 mei is de laatste, extra lange uitzending. Tientallen wetenschappers onderzochten hoe onze planeet er nu voorstaat. Die wetenschappers gaan door en op W24.nl kun je de onderzoeken blijven volgen. Over welk onderzoek wil jij in de toekomst geïnformeerd blijven? De plastic soep, de zee van plastic afval? Of bijvoorbeeld de klimaatverandering: palmbomen op de Antarctica, of Geo Engineering? Deel je mening hier en maak kans op twee vip-kaarten voor de clipper tijdens Sail 2010!

Een vlieg, bij, mug of sprinkhaan eens diep in de ogen kijken, dat lukt niet zomaar. Fotograaf Wim van Egmond, bekend van De Reis van de Beagle, doet het wel, en laat iedereen meegenieten. Aanstaande zondag, 23 mei, geeft hij drie korte lezingen met 3D-beelden in Naturalis in Leiden. Vanaf dan tot 31 oktober is in de museumtuin zijn fototentoonstelling 'Kopstukken' te zien. Hoe mooi dat is, daarvan kun je nu al een voorproefje krijgen. Bekijk deze illustere insecten maar eens. Als het bevalt, kun je doorklikken naar meer werk van Wim van Egmond.

Schattig, niet? Sinds eergisteren heb ik een nieuw lievelingsdier. Een officiële soortnaam heeft hij nog niet, maar het diertje kan eigenlijk niet anders dan de pinokkiokikker gaan heten. Roept dit beestje z'n soortgenoten, dan zwelt z'n neus op. Kikkertje Pinokkio was volkomen nieuw voor de wetenschap toen hij werd gevonden door een expeditie in het Foja-gebergte in Papoea, Indonesië. Dat verborgen jungleparadijs kwam in 2006 ook al in het nieuws omdat er tientallen nieuwe soorten waren ontdekt. In 2008 ging er weer een groep onderzoekers naartoe, en opnieuw vonden ze allerlei spectaculairs. Wat ze vonden, bleef tot deze week geheim. Conservation International heeft er nu info en foto's over op z'n site staan. Kijk en geniet van dit nooit eerder gerepte natuurschoon. Onder meer 's werelds kleinste wallabie, ook nieuw voor de wetenschap, en een superschattig boommuisje. Bij National Geographic zijn deze foto's trouwens ook te zien.

Een leuk nieuwtje voor zo op Koninginnedag: wetenschappers hebben ontdekt waarom oranje bladluizen oranje zijn. Bladluizen, die nare insecten die in je achtertuin je planten leegzuigen, zijn meestal groen. Soms zijn ze rood. En heel soms oranje/geel. Een stel Amerikaanse biologen is erachter gekomen dat dit komt doordat deze diertjes hun eigen vitamine A kunnen aanmaken. Daarvoor is normaal gesproken een stof nodig die onder meer in worteltjes zit, en deze groente oranje maakt. De oranje luizen kunnen zelf die stof maken; en de rode kunnen het extra goed. Vandaar dat zij nog donkerder van kleur zijn. Luizen zijn nu de enige bekende dieren die deze vitamine-A-voorloper kunnen maken. Alle andere dieren, en ook wij mensen, moeten het uit ons voedsel halen.

Lees meer op Noorderlicht.

Het is nog maar een paar weken geleden dat je werd opgeschrikt door de ontdekking van een nieuwe varaan, zeg maar een turbohagedis. Vooral dankzij het feit dat het beest twee penissen heeft, ontbrak het nieuws in geen enkel zichzelf respecterend medium. De boodschap dat het heel bijzonder is om in deze tijd nog zo'n groot nieuw dier te ontdekken, ging daardoor een beetje verloren. Misschien is dat maar goed ook. Want wat nou bijzonder: nu melden Amerikaanse en Finse biologen dat ze nóg een nieuwe varaan hebben ontdekt. Hij is nauw verwant aan die andere nieuweling, wordt ruim een meter lang en komt alleen maar voor op het kleine eilandje Sanana, in het westen van de Indonesische eilandengroep de Molukken. De Toortsvaraan heeft een opvallende oranje kop en een zwart lijf. Het beest eet aas en kleine dieren. Meer feiten en foto's hier. Heeft hij ook een dubbele penis? Vast wel, gezien zijn familie.

Seks is de laatste daad in het leven van de mannelijke wespspin. Na zijn ontmaagding geeft hij zich gewillig over aan de kaken van zijn lieftallige partner, die hem met huid en haar oppeuzelt. Maar als hij er tijdens deze dodelijke vrijpartij achter komt dat hij per ongeluk met een van zijn zusjes het bed in is gedoken, gaat hij er als een haas vandoor. 

En dat is maar goed ook. Als je maar een kans hebt om je waardevolle sperma te doneren, is het zonde om het aan je zus te geven. Incest zorgt meestal voor zwakkere nakomelingen, en daarom moet de wespspin binnen zes seconde besluiten om door te paren of te vluchten. 

Deze fout kan hij trouwens maar een keer maken. Tijdens de paring breekt het topje van zijn geslachtsorgaan af en blijft het als een kurk in het vrouwtje zitten. Andere mannetjes kunnen haar dan moeilijker bevruchten, maar zijn geslachtsorgaan is blijvend beschadigd. 

Gelukkig heeft hij nog een tweede liefdesorgaan. Als de herkansing vervolgens wel goed gaat, sterft hij een gelukkige dood in de kaken van de moeder van zijn kinderen. De voedingsstoffen en energie uit zijn lijf steekt moeders linea recta in de eieren.

Het Wereld Natuur Fonds is blij. Waarom? Omdat drie jaar geleden werd besloten een belangrijk natuurgebied in het hart van Borneo te beschermen. In plaats van hier oliepalm-plantages te maken. Om dit driejarige jubileum te vieren komt het WNF vandaag met een rapport over de maarliefst 123 nieuwe diersoorten die de afgelopen jaren op Borneo zijn ontdekt. Wat dacht je van een kikker die elke dag weer van kleur verandert? ’s Nachts is hij felgroen, maar overdag bruin. En ook zijn ogen veranderen van kleur. Of van deze wandelende tak van maarliefst een halve meter? 

Sommige van de nieuwe soorten zijn trouwens ontdekt door Nederlandse biologen. Johan van Rooijen kwam op een expeditie een veelkleurige slang tegen. En Menno Schilthuizen en Liew Thor-Seng stuitten op een aparte naaktslak met een lange staart.

Even voorstellen: Etmopterus spinax, de donkerbuiklantaarnhaai. (Mooie fotogalerij) Hij heeft alleen een donkere buik als hij dood is, of als hij daar zelf voor kiest. Ja, deze haai heeft verlichting aan boord. Duizenden lichtpuntjes op zijn lijf kunnen een blauwig licht uitstralen, waardoor hij zijn silhouet kan verbergen voor dieren onder hem. Vooral handig om zelf niet in een of andere grote bek te eindigen. Want het is geen geweldenaar, met zijn krappe halve meter lichaamslengte.

De Belgen Julien Claes en Jérôme Mallefet hebben uitgezocht hoe de haai zijn verlichting aan- en uitzet. Dat blijkt anders te gaan dan bij andere lichtgevende vissen: via hormonen. Daarmee bestuurt de haai zowel de hoeveelheid geproduceerd licht als de doorzichtigheid van de huid daarboven. Dit systeem is waarschijnlijk geëvolueerd uit het mechanisme dat andere haaien in ondiep water gebruiken om hun huidkleur aan de omgeving aan te passen, schrijven de onderzoekers in Biology Letters. De lantaarnhaai kan er heel precies mee aan zijn lichtknoppen draaien.

De noordelijke quoll is op veel plaatsen verdwenen. De wat? Ja, quolls zijn niet zo bekend als kangoeroes of koala's, maar ze zijn net zo Australisch en net zo buideldier. Alleen zijn het vleeseters. En dat dreigt ze te nekken, want ze gaan massaal dood aan het eten van de extreem giftige reuzenpad die het continent aan het veroveren is. Wat te doen? Aan de universiteit van Sydney hebben ze een training voor jonge quolls ontwikkeld, waarbij de dieren jonge padjes krijgen die met smerig spul zijn bewerkt. Zo leerden ze het eten van deze paddensoort snel af. De getrainde dieren overleefden in het wild vijf keer zo lang als ongetrainde. Lees er meer over op het blog van New Scientist. Is echt leuk. Nadeel is natuurlijk wel dat training niet overerfbaar is. Hoewel het natuurlijk mogelijk is dat getrainde quollmoeders hun kroost ook waarschuwen voor de dodelijke padden. Ik hoop het maar.

Zijn tweekoppige penis is anders en zijn DNA ook. Maar wat het meest opvalt, is de kleur van zijn vel. Varanus bitatawa, zoals het nieuwste lid van de varanenfamilie is genoemd, zit vol gele vlekken, terwijl zijn naaste familielid Varanus olivaceus zo'n beetje olijfgroen is. Dat bekende beest was al lastig te betrappen - eind jaren zeventig van de vorige eeuw was hij al 130 jaar beschreven maar nog nooit levend gezien, tenminste niet door een wetenschapper. Maar de bitatawa, zoals hij in de lokale taal heet, was een totale verrassing voor de biologenwereld.

De Nederlander Merlijn van Weerd heeft 'm feitelijk ontdekt. Want hij was het die een foto maakte van een dode varaan waarmee hij een jager zag lopen. Ik interviewde hem voor Noorderlicht online. Lees zijn verhaal en bekijk meer foto's van het nieuwe dier. En luister vanmiddag naar Noorderlicht radio, want ook daar zal Merlijn zijn verhaal doen.

Ooit een witte krokodil gezien? Waarschijnlijk niet. Ze zijn namelijk behoorlijk zeldzaam. In het wild overleven jonge albino-krokodillen niet lang; omdat ze een schutkleur missen, zijn ze een makkelijke prooi. Er leven er op de hele wereld waarschijnlijk maar een stuk of vijftig. En het Amerikaanse South Carolina Aquarium heeft er kort geleden een daarvan aangeschaft. Een beetje ver weg misschien om in het echt een kijkje te gaan nemen. Gelukkig heeft het aquarium op de site allerlei filmpjes en foto's van het spookachtige dier.

Twee jonge paleontologen hebben in Mongolië een nieuw soort vleesetende dino ontdekt. Het dier is familie van de welbekende Velociraptor, die in de Jurrasic Park films graag op mensen joeg. In het onderstaande filmpje legt een van de onderzoekers uit hoe ze de vondst deden. Het recept: dwaal door de woestijn, tot je bij toeval een klauw van een dinosaurus uit de grond ziet steken.