Ok, het ziet er een beetje vies uit, maar dat maakt het niet minder fascinerend. Regisseur John Fink heeft de Australische zanggroep Kaya gefilmd tijdens een stukje close harmony. Niet hun gezicht, niet hun bewegingen, nee: hun stembanden. Fink bracht een minuscule camera in bij de dames, zodat je in detail kunt zien wat er in hun strottehoofd gebeurt. Hoe die cameraatjes daar terecht kwamen? Dat zie je aan het eind van het filmpje. Enjoy!

Er is hoop voor de met uitsterven bedreigde Tasmaanse duivel. Een klein groepje van de vleesetende buideldieren is immuun voor de gezichtskanker die zich als een lopend vuurtje door de populatie verspreidt. Goed nieuws dus, maar de ontdekking is volgens de Australische onderzoekers nog geen reden om rustig achterover te leunen. De tumor kan razendsnel evolueren en de Tasmaanse duivels alsnog uitroeien. Wel hebben wetenschappers belangrijke tijd gewonnen om een goed vaccin te ontwikkelen tegen deze verwoestende ziekte. Lees meer op Hoe?Zo! Radio.

Dat een plant poep eet, is niets bijzonders. Ze doen het allemaal, via hun wortels. Maar nu heeft een drietal onderzoekers in Maleisië ontdekt dat enkele soorten vleesetende bekerplanten helemaal geen dieren verschalken, maar speciaal zijn geëvolueerd om poep op te vangen van boombewonende zoogdieren. Daaronder de reusachtige Nepenthes rajah, met bekers die tot 35 centimeter hoog kunnen worden en dan ruim 2,5 liter vloeistof bevatten. Lijin Chin, Jonathan Moran en Charles Clarke schrijven dat in het vakblad New Phytologist - dat via slinkse weg online te vinden is. Ze merkten op dat er in die bekers eigenlijk nooit beestjes lagen te verteren, maar wel vaak poepjes.

Uitgebreid onderzoek toonde aan dat toepaja's, bijzondere spitsmuisachtige wezens die waarschijnlijk erg veel lijken op een verre voorouder van de mens, graag op de bekers zitten om nectar van de binnenkant van het deksel te likken. De afmetingen zijn precies zo, dat de dieren tijdens het likken met hun poepertje boven de beker hangen. Hun drolletjes zitten vol stikstof, en dat is wat de plant nodig heeft. Dat is dus ook de reden dat de bekers zo groot zijn: het zijn wc-potten, waarop de toepaja's voor een beloning wel willen plaatsnemen. Meer details over deze potjestraining door planten, en meer foto's, vind je op de site van de BBC.

Nog niet zo lang geleden liepen er op allerlei plaatsen op aarde nog reuzenvogels rond. Australië heeft nu de emoe en de casuaris, maar had tot twintigduizend jaar geleden ook nog een hele groep 'thunderbrids', sommige waarschijnlijk vleesetend. Op Nieuw-Zeeland reikten de moa's tot ruim drie meter hoog, tot mensen ze uitroeiden, zo'n 700 jaar geleden. Madagaskar had olifantsvogels van een halve ton, die eieren legden met een inhoud van 8 liter. Ook die zijn weg, waarschijnlijk sinds minder dan duizend jaar. Maar hun eieren zijn er nog.

Dat ze meestal gebroken zijn, is niet erg. Uit stukken eierschaal is van alles af te leiden over de vogels, bijvoorbeeld wat ze aten en in welk klimaat ze leefden. Nu is daar iets heel belangrijks bijgekomen. Een internationale groep wetenschappers heeft DNA uit stukjes eierschaal weten te halen. Daarmee hebben ze allereerst kunnen vaststellen van welke soort die eieren zijn. Maar waarschijnlijk kan er veel meer. Lees erover op Noorderlicht: Reuzenvogel-DNA uit eierschalen.

Het gegrom van een hond is een ingewikkelde taal. Ze gebruiken het niet alleen om mensen of andere honden de stuipen op het lijf te jagen, ook tijdens een stoeipartij of flirtsessie zetten ze hun gegrom in. Volgens de Hongaarse onderzoekers blijkt hieruit dat grommen het belangrijkste communicatiemiddel is onder de viervoeters. Blaffen doen ze voornamelijk om de aandacht van mensen te trekken. De onderzoekers legden voor het experiment het gegrom vast van twintig honden in verschillende situaties: stoeiend met hun baasje, grommend naar een vreemd persoon of terwijl ze met een andere hond om een bot aan het knokken waren. Vervolgens lieten ze het horen aan nietsvermoedende honden die rustig aan een bot lagen te kluiven. In alle gevallen trokken de honden zich er weinig van aan, behalve als het gegrom van twee vechtende honden door de kamer galmde. In dat geval lieten ze hun bot liggen en gingen ze angstig in een hoekje staan. De ene grom is dus de andere niet.