Er is hoop voor de met uitsterven bedreigde Tasmaanse duivel. Een klein groepje van de vleesetende buideldieren is immuun voor de gezichtskanker die zich als een lopend vuurtje door de populatie verspreidt. Goed nieuws dus, maar de ontdekking is volgens de Australische onderzoekers nog geen reden om rustig achterover te leunen. De tumor kan razendsnel evolueren en de Tasmaanse duivels alsnog uitroeien. Wel hebben wetenschappers belangrijke tijd gewonnen om een goed vaccin te ontwikkelen tegen deze verwoestende ziekte. Lees meer op Hoe?Zo! Radio.

Het gegrom van een hond is een ingewikkelde taal. Ze gebruiken het niet alleen om mensen of andere honden de stuipen op het lijf te jagen, ook tijdens een stoeipartij of flirtsessie zetten ze hun gegrom in. Volgens de Hongaarse onderzoekers blijkt hieruit dat grommen het belangrijkste communicatiemiddel is onder de viervoeters. Blaffen doen ze voornamelijk om de aandacht van mensen te trekken. De onderzoekers legden voor het experiment het gegrom vast van twintig honden in verschillende situaties: stoeiend met hun baasje, grommend naar een vreemd persoon of terwijl ze met een andere hond om een bot aan het knokken waren. Vervolgens lieten ze het horen aan nietsvermoedende honden die rustig aan een bot lagen te kluiven. In alle gevallen trokken de honden zich er weinig van aan, behalve als het gegrom van twee vechtende honden door de kamer galmde. In dat geval lieten ze hun bot liggen en gingen ze angstig in een hoekje staan. De ene grom is dus de andere niet.

Twee weken geleden bracht spaceshuttle Endeavour een uitbouw met zeven ramen naar het ISS. Die koepel is inmiddels geïnstalleerd en men heeft nu een fantastisch zicht op de aarde. De Japanse astronaut Soichi Noguchi maakt daar handig gebruik van. Via de nieuwe ramen van het ISS fotografeert hij plekjes op aarde en die stuurt hij onze wereld in via Twitter. Soms heeft Soichi geen idee welke stad hij in zijn blikveld heeft. En dan vraagt hij gewoon aan zijn twittervolgers (dat zijn er inmiddels 93.000) wie de stad of regio herkent. En zo weet Soichi dan dat hij Leipzig heeft gefotografeerd. Of Houston, of Jakarta…

Vijftien jaar geleden begon het boren naar het beroemde Vostokmeer, een meer begraven onder een bijna vier kilometer dikke ijskap op Antarctica. Anno 2010 hoeven Russische wetenschappers nog maar 100 meter te boren. Spannend, want het water onder het ijs is al een miljoen jaar volledig geïsoleerd van de buitenwereld. En daarmee zou dit wel eens het laatste stukje ongerepte natuur kunnen zijn dat we kennen. Maar voordat het zover is, zijn een paar voorzorgsmaatregelen wel op zijn plaats. Het water van het Vostokmeer mag kosten wat het kost niet in contact komen met micro-organismen van boven het ijs, of met onze atmosfeer. Daarom moet een ultrasteriele cryobot de laatste meters gaan maken. Die smelt zich letterlijk een baan door het ijs. Lees verder op Hoe?Zo! Radio

Diep in het Peruaanse regenwoud leeft een klein gifkikkertje (Ranitomeya imitator) dat een leven lang trouw blijft aan zijn partner. Een slippertje buiten de deur of een one night stand met de buurman of buurvrouw zit er niet in. Het is daarmee het eerste monogame amfibie dat we kennen. De rede: de kleine kikkervisjes van het kikkerpaar hebben allebei hun ouders nodig om te overleven en op te groeien. 

Je leven doorbrengen met één partner komt wel vaker voor in het dierenrijk, maar dat betekent niet dat je automatisch monogaam bent: er zijn genoeg voorbeelden van vogels en andere dieren die naast hun gelukkige ‘huwelijk’ er regelmatig een minnaar of minnares op na houden. Maar voor deze pijlgifkikker gaat dat niet op. Uit het genetische onderzoek van de Amerikaanse biologen blijkt dat geen enkele kikker vreemd ging. Nou ja, op één kikkerman na dan. Die kon zich niet inhouden en hield er toch twee vrouwen op na. 

Lees meer op Hoe?Zo! Radio