In grote delen van de Namibwoestijn in Namibië regent het vrijwel nooit. Het gras Stipagrostis sabulicola weet toch aan voldoende water te komen, door mist uit de lucht te halen. Alles aan de plant is daaraan aangepast, laat een groep Duitse onderzoekers zien in het wetenschappelijke tijdschrift The Royal Society Interface.

De ranke stengels worden tot twee meter hoog, waardoor ze goed in aanraking komen met de mist. De bladeren zijn langwerpig, heel stevig en staan bijna rechtop, wat helpt om druppels te geleiden naar de stengel, waarlangs ze verder omlaag stromen. De wortels liggen vlak onder de oppervlakte, zodat ze het water meteen kunnen opnemen.

Maar het interessantst is de structuur van de bladeren. Die is optimaal om water te laten condenseren en te vervoeren. Druppeltjes vormen zich op piepkleine, harde haartjes en oneffenheden in de waslaag. Die haartjes staan parallel met richels op het blad van iets meer dan een tiende millimeter breed, en ze wijzen allemaal richting stengel. Een waterbolletje dat groot genoeg is, rolt die kant op en neemt onderweg alle andere bolletjes mee.

Per vierkante millimeter oogsten de bladeren zo in een gemiddelde Namibische mistperiode 4 à 5 kubieke millimeter water. In het laboratorium deden ze het 10 procent beter dan kunstmatige vezels die voor dit doel zijn ontworpen. Die kunnen dus verbeterd worden, en dat is ook het doel van deze onderzoekers. Want het oogsten van mist wordt steeds belangrijker in gebieden met watertekorten, verwachten ze.