Dat betekent niet per definitie dat alleen de besten durven te twijfelen, want ik heb ook hele goeie wetenschappers meegemaakt die grote moeite hadden om hun fouten toe te geven. Het is wel zo dat het psychologisch moeilijk is om toe te geven dat je ernaast zit. Mensen willen zekerheid. Vaak is dat echter niet mogelijk. De kunst is om de onwetendheid de verwelkomen, te omhelzen. Net zoals de Griekse filosoof Socrates dat 2400 jaar geleden al deed door te zeggen: Het enige dat is weet, is dat ik niets weet.
 

Het wordt onderschat, hoe belangrijk het is om de onwetendheid te verwelkomen. We weten namelijk gewoon niet alles. Ook de wetenschap levert halfproducten, geen kant-en-klare kennis. De politiek wil graag pasklare antwoorden, maar die zijn vaak niet voorhanden. Daar moeten we mee leren leven.
 

Beter is het om je fouten toe te geven, en er van te leren. Of om te leren van de fouten van anderen. Een mooi voorbeeld is de mythe van Odysseus en de sirenen. Van deze halfgodinnen werd gezegd dat ze zeemannen in verleiding brachten met hun prachtige gezangen, waardoor ze hun koers verlegden en op de klippen liepen.
 

Odysseus wist daarvan, en had van een goede vriend de raad gekregen om zijn oren, en die van zijn bemanning, dicht te stoppen met bijenwas. Op die manier zouden de sirenen zijn boot geen schipbreuk kunnen doen lijden. De Griekse held koos echter voor het beste van twee werelden. Hij liet de oren van zijn bemanning dichtstoppen, maar liet zichzelf vastbinden aan de mast. Daardoor kon hij niet naar de sirenen toe varen, maar genoot hij wel van hun hemelse gezang.'

 

Tekst: Bouwe van Straten