Het is een bekend beeld: een groep scholieren die verveeld rondhangt op een sportveld, met een corpulente gymleraar in hun midden die vergeefse moeite doet om hen de fijne kneepjes van softbal of hoogspringen bij te brengen. Maar zelfs bij sporten waar de jeugd zelf voor kiest, krijgt driekwart onvoldoende beweging tijdens een training, blijkt uit een verslag in Archives of Pediatrics & Adolescent Medicine.

Desiree Leek en collega’s van San Diego State University voorzagen tweehonderd kinderen tussen de zeven en veertien jaar van versnellingsmeters om hun middel terwijl ze hun voetbal-, honkbal- of softbal-training afwerkten. Wat bleek: slechts 24 procent van de deelnemers voldeed tijdens de training aan het criterium van minstens een uur matige tot intensieve inspanning. Dit is de dagelijkse portie beweging die jongeren volgens nationale richtlijnen in de VS nodig hebben. Stevig wandelen geldt al als matige inspanning, terwijl inspanning ‘intensief’ is zodra je er van gaat zweten.

Hoewel de trainingen voor de voetballers soms meer dan twee uur duurden, en voor de soft-en honkballers soms meer dan drieënhalf uur, waren de sporters gemiddeld maar 45 minuten matig of intensief actief. De rest van de tijd staan jeugdsporters dus te luisteren naar de trainer, op hun beurt te wachten voor een schot op doel of worp, of ze houden zich afzijdig. Bij honk- en softbal bleek dat uiteraard nog erger dan bij voetbal, omdat spelers van de veldpartij noodgedwongen meestal slechts staan te wachten tot er toevallig een bal hun kant op komt.

Meisjes bewogen nog een kwart minder dan de jongens. Nog geen 2 procent van de softbalsters kwam in hun training aan de dagelijkse portie beweging. De auteurs bepleiten om jeugdtrainingen zodanig aan te passen, dat jonge sporters minder lang staan te niksen op het veld.

Arnout Jaspers