Het is een klassiek experiment. Een baby van 10 maanden krijgt een paar keer achter elkaar een stuk speelgoed te zien dat iemand in doos A stopt. Vervolgens stopt men het cadeau in doos B, en wel zo dat de baby dit met eigen ogen ziet gebeuren. De baby mag het speeltje zoeken, maar kruipt toch naar doos A. 

Voer dit experiment uit met een hond (Canis familiaris) en hij maakt dezelfde fout. Hongaarse onderzoekers deden het spel met schermen in plaats van dozen, en de honden liepen vaak naar het scherm waar het speeltje niet achter lag. Honden en baby’s, zo verklaren Hongaarse onderzoekers in Science, zien het spelletje als een situatie waarbij ze iets sociaals leren. Alsof de trainer zegt: ‘Hier hoort het speeltje, kijk maar goed.’ 

De honden maakten de fout vooral als de trainer er allerlei commando’s bij riep zoals: “Kijk Fifi!’ (75 procent fout). Als de trainer het speeltje verstopte zonder iets te zeggen, gingen ze minder vaak de fout in (39 procent). 

Wat als je dit met de voorouder van de hond doet, de wolf? De onderzoekers boden door mensen opgevoede wolven (Canis Lupus) hetzelfde spel aan. De wolven trapten er niet in, ze liepen gewoon naar scherm B. 

Grappig genoeg is de fout die de honden en baby’s maken eigenlijk heel knap. Zij zijn zich bewust van allerlei subtiele communicatieve signalen die de verstopper laat zien. Het feit dat de wolf dit niet in huis heeft bewijst dat deze skill pas later aan het hondenpalet is toegevoegd. Namelijk toen wij hem als maatje kozen. 

Er was nog wel een verschil tussen de baby’s en honden. Als een andere persoon het speeltje achter scherm B plaatste kozen de honden wel voor doos B. Honden nemen hun sociale lesje kennelijk maar van één baasje aan, terwijl baby’s het van iedereen aannemen. 

Susanne Linssen