Babygehuil is niet echt een traktatie voor de trommelvliezen. Zelfs kersverse ouders krijgen er vrij snel genoeg van. Alle respect dus voor de vier Duitse wetenschapsters die zichzelf voor hun onderzoek blootstelden aan het gekrijs van niet minder dan zestig baby’s (Current Biology, 5 november)

Een sterk staaltje van zelfkwelling, dat gelukkig niet zonder resultaten bleef. Kathleen Wermke en haar collega’s waren namelijk benieuwd of er sporen van hun moedertaal waren terug te vinden in het gehuil van de pasgeborenen, en die bleken er inderdaad te zijn.

Pleurer, oder weinen?
Voor de proef maakten de onderzoekers gebruik van opnames van het gehuil van dertig Franse en dertig Duitse baby’s, gemaakt toen ze tussen de twee en vijf dagen oud waren. Daaruit selecteerden ze de huiltjes waarvan de ‘melodie’ bestond uit een enkele stijging en daling van de toonhoogte. Erg veel hoefden ze daarvoor niet te schrappen, want dat is het favoriete huiltje van zuigelingen.

Maar zo’n huiltje kun je op verschillende manieren uitvoeren. Je kunt snel stijgen naar de hoogste toon, en dan weer langzaam dalen naar een lagere toon. Deze door de onderzoekers tot ‘dalend’ gedoopte melodie (sample) is karakteristiek voor de Duitse taal. Je kunt ook langzaam naar de hoogste toon klimmen, en dan weer snel dalen. Zo’n stijgende melodie (sample) komt juist veel voor in het Frans.

De Duitse pasgeborenen bleken relatief vaak in het Duits te huilen, de Franse op z’n Frans. “Deze studie laat niet alleen zien dat pasgeborenen in staat zijn om verschillende melodieën te huilen, maar ook dat ze een voorkeur hebben voor de patronen van de taal die ze gehoord hebben in de laatste drie maanden van hun leven in de baarmoeder”, licht Wermke toe.

Net als mama
Uit eerdere studies was al gebleken dat baby’s geluiden kunnen onthouden uit die laatste periode van de zwangerschap. Dat is bijvoorbeeld een van de redenen dat baby’s de stem van hun moeder al meteen na de geboorte herkennen. Maar dat baby’s die herinneringen aan geluiden al zo snel toepassen, dat hadden wetenschappers niet gedacht. Baby’s kunnen namelijk pas klanken nabootsen vanaf de derde maand. Dat ze de melodie van klanken al (veel) eerder kunnen nabootsten, dat was tot dusver aan het oor van de wetenschap ontsnapt.

Imitatie is een soort sociaal smeermiddel, je laat ermee zien iemand aardig te vinden. Dat verklaart volgens de onderzoekers ook waarom de baby’s al zo snel in hun moedertaal huilen: “Pasgeborenen zijn waarschijnlijk zeer gemotiveerd om het gedrag van hun moeder te imiteren en op die manier een band met haar op te bouwen.” Alleen vraagt ondergetekende zich als ervaringsdeskundige wel af waarom sommige baby's hun bindingsritueel bij voorkeur midden in de nacht uitvoeren.

Bouwe van Straten

Birgit Mampe e.a., ‘Newborns’ cry melody is shaped by their native language’, in: Current Biology, 5 november 2009.