Karakteristiek voor de hamerhaai zijn de twee vleugels aan de zijkant van zijn kop. Maar waar zijn deze enorme uitstulpingen waar ogen in ronddraaien in godsnaam goed voor? Om zijn prooi mee in de zeebodem te 'hameren'? Om minieme veranderingen in het elektrisch veld waar te nemen zodra een prooi beweegt? Het levert het beest in ieder geval superieur zicht, laat Michelle McComb van de Florida Atlanta universiteit zien (Journal of Experimental Biology, 27 november).

De kop van de hamerhaai komt in alle soorten en maten. McComb ving jonge dieren met een smalle (de kaphamerhaai bij Hawaii) en een brede kop (geschulpte hamerhaai bij Florida) en liet ze in haar lab rondzwemmen. Vervolgens zwiepte ze een zwak licht voor de ogen van de haaien heen en weer. Eerst horizontale boogjes, daarna verticale boogjes. Ondertussen mat ze de elektrische activiteit van de ogen.

Eén enkel oog van de geschulpte hamerhaai heeft maar liefst zicht van 182 graden. Voor de kaphamerhaai is dan met 176 graden ook een prima score. Bovendien weten de haaien het zicht van beide ogen perfect te combineren. Door met ogen te rollen overlapt het zicht van beide ogen voor een groot deel waardoor zelfs de kaphamerhaai met de kleinste hamerkop zicht van 360 graden heeft. Zie als prooi dan nog maar eens aan hun aandacht te ontsnappen.

Frederique Melman