Jonge zebravinken leren liedjes fluiten door hun vaders na te doen. Net als kinderen die net beginnen te praten, brabbelen jonge vinken er eerst driftig op los. Het lijkt dan nog nergens op. Maar nadat ze een liedje wel duizend keer of meer geoefend en verbeterd hebben, krijgen ze de wijs uiteindelijk onder de knie.

Hersenonderzoeker Michale Fee van het MIT in Cambridge (VS) ontdekte vorig jaar al dat twee gebieden in het brein van zebravinken betrokken zijn bij het al oefenend leren van een liedje: een gebied dat ervoor zorgt dat de vogel kan zingen en een tweede gebied waarmee de vogel leert hoe zijn vader te imiteren.

Fee laat nu in PNAS zien hoe die twee hersengebieden met elkaar samenwerken. Daartoe leerde hij de jonge vogels een nieuw liedje. Na een dag intensief oefenen hadden de vogels het liedje aardig onder de knie. Vervolgens schakelde Fee het leergebied tijdelijk uit. Hij ontdekte dat de vogels hetgeen ze die dag geleerd hadden weer vergeten waren. Terug bij af. De Amerikaan concludeert aan het eind van zijn studie dat het leergebied werk als een tijdelijk geheugen. Op gezette tijden wordt die informatie doorgesluisd en opgeslagen op de ‘harddisk’, het zanggebied in het vogelbrein.

Frederique Melman