De onderzoekers legden tien ezelskeletten van vijfduizend jaar oud bloot bij Abydos, een opgravingslokatie zo'n 500 kilometer ten zuiden van Cairo. De ezels zijn veel groter dan de hedendaagse gedomesticeerde ezels. De beenderen lijken meer op die van de huidige Nubische en Somalische wilde ezels. Aan de slijtage van de gewrichten van de opgegraven ezels leiden de onderzoekers af dat de ezels door de Egyptenaren als lastdier werden gebruikt. De domesticatie van de ezel is een van de mijlpalen in de geschiedenis van de mensheid. De Egyptische ezels vormen het vroegste bewijs dat de mens de ezel inzette om zichzelf te ontlasten.