DNA is opgebouwd uit maar vier verschillende letters. Toch kun je er woorden in verstoppen, want per drietal coderen de basen in het DNA steeds voor één aminozuur, dat ook weer wordt aangegeven met een letter. En daarvan zijn er twintig – alle letters van het alfabet behalve B, J, O, U, X en Z. Als je de totale DNA-bibliotheek van een bacterie namaakt, kun je daar dus gemakkelijk wat geheime woorden aan toevoegen. Een soort watermerk. Dat hebben instituutsbaas Venter en zijn werknemers ook gedaan, onthulde hij vorige week tegenover de pers. Wat die geheime code was, wilde hij niet zeggen. Maar voor internetmagazine Wired bleek op zijn minst een deel van de code gemakkelijk te vinden. Enkele deskundigen speurden in het DNA en vonden de combinaties ‘VENTERINSTITVTE’, ‘CRAIGVENTER’, ‘HAMSMITH’, ‘CINDIANDCLYDE’ en ‘GLASSANDCLYDE’. Dit zijn namen van onderzoekers. Zij hebben alle 582970 baseparen in het DNA van de mini-bacterie ‘Mycoplasma genitalium’ stukje voor stukje nagebouwd, plus dus dat kleine beetje extra. Vervolgens lieten ze gistcellen dit aan elkaar plakken tot één lange sliert, die in principe alle genetische informatie van de oorspronkelijke bacterie bevat. Deze prestatie wordt gezien als een belangrijke stap op weg naar het creëren van kunstmatig leven, maar wel eentje met een hoog ‘kijk eens wat ik kan’-gehalte. De eenvoudig te kraken watermerken passen daar wel bij. Elmar Veerman