Helderwitte uitwerpselen en felgekleurde veren van prooidieren sieren donkere stenen en stijle oppervlaktes. Het nest van een Europese oehoe die jongen krijgt, ziet er heel anders uit dan het nest van een uil die er geen heeft. Is dat toeval, vroegen de Spaanse biologen Vincenzo Penteriani en Maria del Mar Delgado zich af. Ze besloten de meest opvallende uitwerpselen en veren te bedekken en vervolgens af te wachten of de uilen de plek opnieuw onderpoepten. Ook keken ze of de prooi- en poepsporen van Europese uilen die geen jongen hadden veel verschilden van die van broedende oehoes. Hun resultaten publiceren ze deze week in het tijdschrift PloS ONE. Na het bedekken van uitwerpselen op de meest opvallende plaatsen duurde het nooit langer dan twee dagen voordat de poep weer terug was. Op lichte stenen, waar de poep minder opviel, poepten de vogels niet opnieuw. Verder waren de nesten van uilen die geen kuikens hadden veel minder opvallend gemarkeerd dan die van broedende oehoes. De onderzoekers denken dat de uil zijn uitwerpselen gebruikt als communicatiemiddel voor zowel vijand (blijf uit de buurt!) als vriend (hier broed ik). Arianne Hinz