Wie zonder te kijken vier rode en een witte pingpongbal uit een doos haalt, weet dat de kans groot is dat er meer rode dan witte balletjes in de doos zitten. Dat hebben we immers in de wiskundeles geleerd. Toch? Canadese psychologen van de Universiteit van Brits Colombia in Canada besloten de proef op de som te nemen. Ze voerden de pingpongballentest uit met baby’s van acht maanden oud en publiceerden hun bevindingen deze week in het wetenschappelijke tijschrift PNAS. Eerst zagen de kinderen hoe iemand vijf ballen uit een gesloten doos vol witte en rode ballen viste. Daarna kregen ze de inhoud van de doos te zien. De baby’s bleven zes tot zeven seconden kijken als de verhouding van witte en rode ballen in de doos was zoals ze verwacht hadden, op basis van de ballen die ze eerder uit de doos hadden zien komen. Als de inhoud anders was dan ze verwacht hadden, keken ze een seconde of twee langer. De kijktijd wordt in deze proef gebruikt als een maat voor verbazing. En daar blijft het niet bij. Ook andersom kunnen baby’s voorspellen welke kleur de ballen zouden moeten hebben die uit de doos komen, nadat ze de inhoud gezien hebben. Als de kleur van de ballen niet klopte met wat ze verwachtten, keken de kinderen weer langer. Arianne Hinz