Sinds de Industriële Revolutie komt de energie vooral uit de grond. De negentiende eeuw was de eeuw van de kolen, de twintigste die van de olie. En de éénentwintigste, wat wordt dat voor eeuw? Opnieuw een van kolen, zou je denken als je nu naar de wereld kijkt. Er verrijzen dagelijks nieuwe kolencentrales en oude steenkoolmijnen gaan weer open. Zo doorgaan is een recept voor rampspoed, betoogt Jos Wassink. Hij is als wetenschapsjournalist, onder meer voor Noorderlicht, altijd bijzonder geïnteresseerd geweest in energie. Nu heeft hij zijn brede kennis ingezet voor het schrijven van het boek ‘Energierevolutie’. Die revolutie staat op het punt van uitbreken, toont Wassink overtuigend aan. Dit zal een eeuw van duurzame energie moeten worden. Tenminste, als we klimaatverandering willen tegengaan en van onze verslaving aan fossiele brandstoffen af willen voordat ze opraken. Zo’n omslag is mogelijk, want de benodigde technologie ligt grotendeels klaar. Het boek bestaat uit drie delen. Deel één is een ietwat deprimerend, maar realistisch relaas over de manieren waarop de mensheid zich tot nu toe van energie heeft voorzien, en de groeiende problemen die dat met zich meebrengt. Even doorbijten, of gewoon overslaan. Deel twee is een verslag van een toernee langs vernieuwende energieprojecten, voornamelijk in Nederland. Veel mensen hebben wel een vaag idee van de mogelijkheden van biobrandstof, CO2-opslag en de verschillende manieren om zonne-energie te oogsten. Maar hoe zit het precies? Wassink legt het helder uit. En er kan nog veel meer, laat hij zien. Bijvoorbeeld energie winnen uit aardwarmte, golfgeneratoren in zee plaatsen, elektriciteit opwekken uit het mengen van zoet en zout water, warmte-krachtcentrales inbouwen in ieder huis. En natuurlijk een oude bekende: energiebesparing. Wassink heeft daarvan een paar sterke staaltjes opgespoord. Zoals de fluisterbus die in Apeldoorn rondrijdt op een derde van de hoeveelheid diesel die een gewone bus verbruikt. Of de plantenkas van Stef Huisman, die netto zelfs energie produceert. En het nieuwe hoofdkantoor van het Wereld Natuur Fonds, dat als eerste kantoor in Europa een CO2-uitstoot van nul komma nul heeft. Het zijn nu nog uitzonderingen, maar straks niets bijzonders, als het goed is. Het kan veel beter met de energievoorziening van Nederland, en de rest van de wereld, besef je als je het boek leest. Maar gaan we de mogelijkheden ook benutten? In deel drie neemt Jos Wassink een viertal zeer verschillende energiescenario’s voor de eerste helft van deze eeuw onder de loep. Zijn favoriet is het scenario van de wetenschappelijke adviesraad van de Duitse regering (WGBU). Maar ook daarin duurt het nog tot 2050 voor de CO2-uitstoot van de wereld serieus begint te dalen. Het laatste hoofdstuk heeft de titel ‘Kan ik er wat aan doen?’ Het antwoord van Wassink is dat spaarlampen indraaien natuurlijk helpt, maar dat de échte verantwoordelijkheid voor de energierevolutie bij de overheid ligt, nationaal en internationaal. Nederland kan heel veel doen om van zijn verslaving aan fossiele brandstoffen af te komen, bewijst het boek. Als we maar willen. En als de overheid maar daadkrachtig optreedt. Elmar Veerman Jos Wassink: ‘Energierevolutie – Oplossingen voor eindige voorraden, politieke afhankelijkheid en klimaatverandering’, Uitgeverij Veen Magazines, Diemen.