Onderzoekers uit New York en Texas lieten proefpersonen reageren op geanimeerde schaduwen met verschillende heup-taille verhoudingen en loopbewegingen. De silhouetten hadden geen borsten, haar of gezichtstrekken. Hun loopbewegingen varieerden van vrouwelijk, met wiegende heupen, tot mannelijk, met breed bewegende schouders, zoals te zien is in de filmpjes. En wat blijkt? Als een proefpersoon het geslacht van zo’n geanimeerd poppetje eenmaal heeft vastgesteld, vormt dit de bril waardoor alle andere seksuele aspecten bekeken en geëvalueerd worden. Is de animatie een vrouw, heeft ze een vrouwelijk figuur én beweegt ze ook nog vrouwelijk, dan wordt ze als aantrekkelijker gezien, dan wanneer lichaamsvorm en manier van bewegen niet overeenkomen. Een wespentaille alleen is dus niet genoeg. Om bouwvakkers aan het fluiten te krijgen moeten de dames daarnaast ook hun heupen in de strijd gooien. En voor de mannen geldt precies het tegenovergestelde. Om aantrekkelijk gevonden te worden moeten ze niet al te veel taille hebben. Maar ze moeten daarnaast ook niet te veel met hun heupen wiegen en juist wel hun schouders in de strijd gooien.