De studenten die op 22 februari meedoen aan de jaarlijkse wedstrijd spaghettibruggen bouwen, kijken lelijk op hun neus. In plaats van de verwachte brug krijgen ze de opdracht om in drie uur van spaghetti een zogenaamde uitkraging te bouwen. Een bouwwerk dat maar aan een kant vast zit, zoals een kraan. Dat is even schrikken. Hoe zit het ook alweer met al die krachten? Het spaghettibouwwerk moet minimale een halve meter uitsteken. Er mag niet meer dan een kilo spaghetti voor worden gebruikt en aan het uiteinde moet een gewicht van kilo kunnen hangen. De lichtste constructie die deze kilo nog kan houden wint de wedstrijd. Na de eerste schik gaan de studenten dapper aan de slag. Er worden bouwtekeningen gemaakt en er wordt over de theorie gediscussieerd. De lijmpistolen gaan in de aanslag en ondertussen wordt de concurrentie nauwlettend in het oog gehouden. De meeste deelnemers weten dat er verschil is tussen druk- en trekkrachten, maar niet iedereen houdt hier rekening mee. Spaghetti is beter in het opnemen van trek- dan van drukkrachten. Als je aan een spaghettistaafje trek gebeurt er namelijk weinig, terwijl het als je de beide uiteindes naar elkaar toe drukt, gemakkelijk doorbuigt of breekt. Volgens professor Wagemans, hoogleraar algemene contructieleer en oprichter van de wedstrijd, is het absoluut belangrijk om rekening te houden met druk- en trekkrachten. Hij verklapt dat bij een uitkraging de drukkrachten aan de onderkant zitten en de trekkrachten aan de bovenkant. De constructie moet dus zo opgebouwd worden dan de staven aan de onderkant veel robuster zijn dan die aan de bovenkant. Na drie plakkerige uren is het eindelijk zo ver: de maaksels worden getest. De uitkraging van het team van Ronald de Vries blijkt de lichtste constructie die toch nog een kilo kan houden. Met hun spaghettibouwsel van 39 gram winnen ze daarmee ze de driehonderd euro die bij deze prijs hoort. Arianne Hinz