De Afrikaanse treksprinkhaan Locusta migratoria is een gevreesde plaag. Hier en daar een sprinkhaan is niet zo'n probleem, maar als er veel van zijn, kunnen ze ineens besluiten om een zwerm te vormen. Die bestaat soms uit wel een miljard vraatzuchtige sprinkhanen en trekt een spoor van verwoesting door het landschap. Buhl wilde het gedrag van de dieren graag in een formule vangen, daarom liet hij verschillende aantallen jonge sprinkhanen los in een cirkelvormige arena. Een camera filmde acht uur lang wat er gebeurde en een computer volgde op de beelden ieder individu. Liepen er twee tot zeven, dan gingen ze ieder hun eigen gang en volgden ze elkaar hooguit kortstondig. Bij 10 tot 25 sprinkhanen ontstond er een groep die rondjes liep, maar die kon op onvoorspelbare momenten van richting veranderen. Dertig of meer sprinkhanen leverden altijd een grote rondrazende groep op, die niet omkeerde en de volle acht uur rond bleef marcheren. De sprinkhanen gedroegen zich daarmee precies volgens het simpelste van alle theoretische modellen, schrijft Buhl in Science. Ze gedragen zich altijd volgens dezelfde regel: ontmoet je een soortgenoot, loop dan een klein stukje met hem op. Die regel is voldoende om een zwerm zichzelf in stand te laten houden.