In de afgelopen dertig jaar is 80 procent van de koraalriffen daar verloren gegaan, vertelt zeebioloog David Kline op een persconferentie in St Louis (VS). “Mijn onderzoek wijst uit dat vervuiling hieraan schuldig is, maar waarschijnlijk op een andere manier dan altijd werd gedacht. Fosfaat, nitraat en ammoniak worden meestal gebruikt als maat voor waterkwaliteit. Maar in onze experimenten bleken die niet direct van invloed te zijn op de achteruitgang van koraal.” Wat dan wel? Suikers, zegt Kline. Hij versimpelt daarbij wel een beetje. Wat hij eigenlijk bedoelt, is organische koolstofverbindingen, waar suikers een onderdeel van vormen. Kline: “De bacteriën die normaal op koraal leven, gaan woekeren als ze veel suikers krijgen, en waarschijnlijk wordt dat het koraal fataal.” Organisch koolstof zit in rioolwater, de belangrijkste bron van vervuiling in de Caribische zee, maar naar de concentratie ervan wordt zelden gekeken. Dat moet vanaf nu dus anders, vindt de bioloog. Indirect zijn fosfaat, nitraat en ammoniak trouwens wél van invloed, zegt hij even later. “Het zijn meststoffen, die zorgen voor een woekering van eencellige algen, de zogenaamde algenbloei. Wanneer de algen sterven, komt er een hoop suiker vrij, en dat doodt het koraal.” De nog resterende koraalriffen kunnen vrij eenvoudig gered worden, voegt hij toe: door overal rond de Caribische zee het rioolwater te zuiveren. Nu loopt de viezigheid op de meeste plaatsen direct de zee in.