De kinderen waren geboren met een open ruggetje, een zenuwafwijking die onder meer zorgt voor een steeds slechter werkende blaas. Als de blaas van zo’n patiëntje helemaal niet meer functioneert, vormen chirurgen soms een stuk van de dikke darm om tot urinereservoir, maar dat is verre van ideaal. Anthony Atala en collega’s aan het Wake Forest Institute for Regenerative Medicine besloten het anders te doen. Na uitgebreide proeven met honden was de tijd rijp voor het kweken van mensenblazen. Ze namen daarvoor een stukje van één à twee vierkante centimeter uit de blazen van de kinderen weg en kweekten daaruit twee typen cellen. Spiercellen voor de buitenkant, urotheelcellen voor de binnenbekleding. Toen die genoeg waren gegroeid, werden ze op een blaasvormige mal van afbreekbaar materiaal aangebracht. Daar kregen ze een paar dagen de tijd om vast te groeien. Het duurde in totaal zeven tot acht weken om op deze manier een blaas te kweken, die vervolgens met de oude blaas van het patiëntje werd verbonden. Het resultaat werkt bij de zeven kinderen al jaren minstens even goed als een namaakblaas die van een stuk darm is gemaakt, schrijven de onderzoekers in vakblad The Lancet. Maar dan met minder kans op lekkage, nierproblemen en andere narigheid. Een veelbelovende techniek, zo lijkt het, die echter nog wel erg bewerkelijk is. Er zal dus nog heel wat urine in zakjes en luiers stromen voor hij breed zal kunnen worden toegepast.