In het artikel ‘Urine-activated paper batteries for biosystems’, te lezen in het Journal of Micromechanics and Microengineering van deze week, beschrijft Ki Bang Lee hoe hij een soort batterij heeft gemaakt van laagjes plastic, metaal en filtreerpapier. Doe er een druppel urine op en er gaat een stroompje lopen. Een batterij die op pis loopt, juicht een persbericht. En het gerenommeerde populair-wetenschappelijke blad New Scientist jubelt mee. Maar klopt dat wel? Nee dus. De batterij zou even goed op bier, limonade of gewoon water kunnen lopen, blijkt uit een nadere beschouwing. De energie komt namelijk niet uit de urine, maar uit koperchloride dat in het papier zit. Als dat nat wordt, lost het koperchloride op en reageert het met een magnesiumlaagje in de batterij. Er worden magnesiumchloride en koper gevormd, een proces dat energie oplevert. Maar als alle koperchloride op is, is het uit met de pret, hoeveel pis je ook in het systeem giet. Een telefoon of mp3-speler met urinetankje zit er dus niet in, helaas. Wat niet wegneemt dat de vinding van Lee handig kan zijn, bijvoorbeeld in kleine apparaatjes die allerlei urinetests moeten doen.