Makkelijk heeft de dingo het niet. De wilde hond, door Australiërs vaker gehaat dan geliefd, wordt beschuldigd van kinderroof, het doden van vee en het verstoren van de natuur. Toch zijn er onderzoekers die graag in het DNA van de dingo wroeten, om te achterhalen waar het beest precies vandaan komt. Over de herkomst van de dingo doen verscheidene verhalen de ronde. Zo zou de dingo afstammen van Europese honden, meegebracht door blanke kolonisten. Maar lang voordat de eerste Europeanen aanmeerden, hadden de aboriginals het beest al in hun cultuur opgenomen. Ze droegen er wandschilderingen aan op, verafgoodden het beest of gaven zelfs borstvoeding aan dingo-puppies. Bovendien dateren de oudste dingoresten al van 3500 jaar geleden. Een Indiase oorsprong zou ook mogelijk zijn, omdat de skeletstructuur van de dingo veel lijkt op die van de pariahond, een soort verwilderde straathond die veel in India voorkomt. Maar veel meer dan een vermoeden is dat nooit geweest. Weer een ander scenario krijgt deze week een flinke steun in de rug dankzij genetisch onderzoek, uitgevoerd op het DNA van dingo’s, honden en wolven. Een internationaal onderzoeksteam, onder leiding van de Zweedse geneticus Peter Savolainen, denkt dat de voorouders van dingo uit Zuidoost-Azië kwamen. Het waren honden, meegenomen door avonturiers die de oversteek waagden van Azië naar Australië. Eenmaal aangekomen op Australische bodem verwilderden de honden, en groeiden ze uit tot het dingoras. Savolainen en zijn collega’s maken die geschiedenis op uit zogeheten mitochondriaal DNA, een klompje DNA dat ongewijzigd van moeder op kind wordt overgedragen, en ook van teefje op puppie. Dat DNA blijkt zo goed als identiek te zijn onder alle dingo’s, wat doet vermoeden dat ze afstammen van een erg klein groepje voorouders. Misschien zelfs van slechts één zwanger teefje, durft Savolainen deze week te beweren in het tijdschrift Proceedings of the National Academy of Sciences. Waarschijnlijk is de dingo is maar één keer in Australië ingevoerd, totdat de Europeanen het continent gingen bevolken, verzekert de onderzoeker. Waarom de honden destijds de vroege Aziatische avonturiers gezelschap hielden is niet geheel duidelijk. Waarschijnlijk het dier meegenomen als levende voedselvoorraad. Zeker is wel dat de dingo met mensen is meegelift, en niet op eigen houtje Australië is binnengekomen. Tussen Azië en Australië ligt minstens vijftig kilometer zee, en geen enkel zoogdier zou zelf die overtocht kunnen maken, betogen Savolainen en collega’s. Dat is nu nog terug te zien in de fauna van Australië, waarin de dingo het enige hogere zoogdier is. Hoe talrijk ze ook mogen zijn, genetisch gezien staat de dingo op uitsterven. Ongeveer 80 procent van alle dingo’s heeft zich inmiddels gekruist met honden van Europese komaf, waardoor raszuivere dingo’s een zeldzaamheid beginnen te worden. Aschwin Tenfelde Peter Savolainen et al.: A detailed picture of the origin of the Australian dingo, obtained from the study of mitochondrial DNA. In: PNAS, voorpublicatie (2 augustus 2004).