“Heeft iemand misschien een tangetje bij zich?” Wat een flitsende demonstratie had moeten worden van de robot van de toekomst – althans, van het hoofd daarvan – bleef steken in een vertoning met een hoog houtje-touwtje-gehalte. De computer deed het niet. De servomotoren deden het niet. Uiteindelijk – met het tangetje van een van de aanwezige fotografen – wist de maker van het hoofd, David Hanson, het tot enkele grimassen te bewegen. Een opgetrokken linkermondhoek, subtiel samentrekkende spiertjes rond het oog. Veel was het allemaal nog niet, maar het hoofd heeft absoluut de toekomst, zo verzekerde Hanson zijn gehoor. K-bot, zoals het hoofd heet, is gemodelleerd naar de vriendin van Hanson, Kristen Nelson. Geduldig poseert ze naast het hoofd voor de fotografen, die gretig allemaal hetzelfde plaatje schieten. Links de Kristen van vlees en bloed, rechts haar evenbeeld in kunststof en metaal. Aan de achterkant van de namaak-Kristen verdwijnt een bos kabels onder tafel. Regelmatig doet Hanson met zijn hand een greep in het hoofd, morrelt wat aan de snoertjes of aan een van de 24 servomotortjes die de kunstspiertjes in het gelaat besturen. Hanson heeft ervaring met namaak. Hij werkte jarenlang voor Disney, waar hij onder meer aan de levensechte poppen werkte die de pretparken bevolken. Nu is hij verbonden aan de Universiteit van Texas, en ontwerpt de hoofden van de robots van de toekomst. Die zullen er menselijk uit zien, is Hansons stellige overtuiging: ”De meest natuurlijke interactie is die met een ander mens. Dus maken we iets dat er menselijk uitziet.” Wat K-bot vooral goed kan – en we zullen Hanson op zijn mooie blauwe ogen moeten geloven, want een demonstratie zit er dus niet in – is imiteren. Gelaatsuitdrukkingen nadoen. Kijk je boos, dan trekt K-bot ook een frons tussen zijn wenkbrauwen. Een glimlach wordt beloond met een glimlach, een pruilmondje al even zuinigjes beantwoordt. De ogen van het robotgezicht bevatten cameraatjes, waarmee K-bot het gezicht van degene tegenover hem zorgvuldig scant. De servomotortjes zetten de 24 kunstspiertjes in de juiste stand tot de imitatie compleet is. De huid bestaat uit een door Hanson ontwikkelde polymeer, een mengsel van schuim en elastisch materiaal dat alleszins natuurlijk oogt. Het robothoofd weegt twee kilogram, en is verrassend goedkoop. Alle onderdelen bij elkaar gaan voor 400 dollar over de toonbank, vertelde Hanson op de bijeenkomst van de Amerikaanse Vereniging ter Bevordering van de Wetenschap in Denver. Jacqueline de Vree